Elke gedetineerde in het Korrectie Instituut Aruba (KIA) kost het volk van Aruba ongeveer 300 florin per dag. Aangezien we niet meer dan 300 gevangenen hebben, vertegenwoordigt dit 90.000 florin per dag en 32,85 miljoen florin per jaar. Maar voor Statenlid Eduard Pieters is de vraag die het volk moet stellen niet alleen hoeveel geld we uitgeven. De vraag is: wat krijgt Aruba terug voor deze investering? Volgens de fractievoorzitter van de PPA is het antwoord zorgwekkend.
Een gevangenis die niet voorbereidt op een tweede kans Tijdens zijn betoog in het Parlement wees Pieters op een realiteit die volgens hem niet langer genegeerd kan worden. KIA kan zijn functie niet beperken tot enkel bewaring. De missie is ook om mensen te rehabiliteren en voor te bereiden op een terugkeer naar de samenleving. De realiteit is echter anders: slechts twee psychologen, slechts twee maatschappelijk werkers, beperkte ruimte voor ontwikkelingsprogramma’s, en zelfs de mogelijkheid om het Landsexamen af te leggen is geschrapt. “Hoe kunnen we spreken over het verlagen van recidive als we de instrumenten wegnemen die juist de toekomst van een persoon kunnen veranderen?”
Rehabilitatie is geen uitgave, maar een investering in veiligheid Volgens Pieters vertegenwoordigt elke gevangene die KIA verlaat zonder onderwijs, zonder behandeling en zonder voorbereiding op re-integratie een risico voor de samenleving en een kostenpost die uiteindelijk weer bij het volk terechtkomt. Daarom mag rehabilitatie volgens Pieters niet als een luxe worden gezien. Het is de slimste investering die een land kan doen om recidive te verminderen en de veiligheid te vergroten. “Als we binnen KIA geen levens veranderen, kunnen we geen ander resultaat verwachten wanneer de persoon naar buiten stapt.”
Veiligheid eindigt niet bij de deur van KIA Pieters concludeerde dat het ware succes van een correctioneel instituut niet alleen wordt gemeten aan hoe het mensen binnenhoudt. Het wordt gemeten aan hoeveel mensen niet hoeven terug te keren (recidive). “We kunnen miljoenen blijven uitgeven om een systeem in stand te houden dat alleen straft, of we kunnen beginnen te investeren in een systeem dat werkelijk levens verandert.” Voor Eduard Pieters is de vraag voor Aruba simpel: Willen we een gevangenis die mensen alleen bewaakt, of willen we een correctioneel instituut dat werkelijk de toekomst van onze gemeenschap beschermt?