Eduard Pieters: “Een land kan niet over veiligheid spreken terwijl de mannen en vrouwen die de samenleving moeten beschermen, zelf in onveilige omstandigheden moeten werken.”
Sommige crises ontstaan niet van de ene op de andere dag. Ze groeien langzaam, in stilte, totdat ze een gevaar vormen voor het personeel, de gedetineerden en uiteindelijk voor de hele samenleving. Volgens PPA-fractievoorzitter Eduard Pieters is dat precies wat er is gebeurd bij het Korrektie Instituut Aruba (KIA).
Tijdens zijn bijdrage in het parlement beschreef Pieters niet alleen een gevangenis met problemen. Hij schetste het beeld van een nationale instelling die, na jaren van nalatigheid en anderhalf jaar zonder concrete maatregelen, is uitgegroeid tot een echte tikkende tijdbom.
De regering mag de situatie niet verder laten verslechteren
Pieters erkende dat de problemen bij KIA niet zijn begonnen onder de huidige regering. Juist omdat de situatie al jarenlang bekend is, draagt iedere minister de verantwoordelijkheid om de instelling in betere staat achter te laten dan waarin deze werd aangetroffen.
“Er is inmiddels anderhalf jaar verstreken, maar de bevolking ziet nog steeds geen concrete resultaten.”
Volgens de parlementariër tonen het structurele personeelstekort van 73 tot 75 procent, het gebrek aan opleiding, de hoge werkdruk, onmenselijke diensten van 12 tot 16 uur achter elkaar en het ontbreken van een gevarentoeslag voor medewerkers die dagelijks hun leven riskeren aan dat het probleem niet langer operationeel is, maar het gevolg van falend leiderschap.
Veiligheid mag niet gebaseerd zijn op hoop
Volgens Pieters is ook de veiligheidssituatie uiterst zorgwekkend. Informatie die de PPA-fractie heeft ontvangen wijst erop dat de scanner bij de ingang van de gevangenis niet operationeel is, waardoor een van de belangrijkste barrières tegen smokkel en de binnenkomst van drugs is weggevallen.
De parlementariër stelde ook vragen over de beperkte inzet van de K9-eenheid.
“Als de speurhonden niet dagelijks aanwezig zijn, kunnen zij geen permanent controlesysteem vervangen.”
Daarbij komen nog niet-functionerende wachttorens, een gebrekkig camerasysteem en een infrastructuur die volgens verschillende internationale rapporten in een deplorabele staat verkeert.
Wanneer het personeel niet veilig is, is het land dat ook niet
Pieters besteedde een groot deel van zijn toespraak aan de medewerkers die dagelijks hun leven riskeren om de orde binnen KIA te handhaven.
Hij wees op schimmel in verschillende afdelingen, daken die dreigen in te storten, plekken waar rioolwater vrij wegstroomt, een giftige werkomgeving, gebrek aan vertrouwen en onvoldoende communicatie.
Volgens Pieters zou geen enkele werknemer op Aruba onder dergelijke omstandigheden moeten werken.
“Hoe kunnen wij professionaliteit eisen als wij niet eens de minimale voorwaarden garanderen om het werk veilig uit te voeren?”
Pieters stelde ook een fundamentele vraag over de missie van KIA.
Als iedere gedetineerde ongeveer AWG 300 per dag kost, waarom bestaat er dan geen serieus re-integratiebeleid? Waarom beschikt de instelling slechts over twee psychologen en twee maatschappelijk werkers? Waarom zijn onderwijsmogelijkheden, zoals het staatsexamen, afgeschaft?
“Als wij niet investeren in re-integratie, bereiden wij geen burgers voor op hun terugkeer in de samenleving. Wij bereiden recidive voor.”
De tijd om te reageren is voorbij
Volgens Eduard Pieters ging het debat niet alleen over KIA, maar vormde het een dringende oproep aan de regering om leiderschap te tonen.
“Een land kan niet over veiligheid spreken terwijl de mannen en vrouwen die de samenleving moeten beschermen, zelf in onveilige omstandigheden moeten werken. De regering moet haar trots opzijzetten, luisteren naar de medewerkers en vandaag nog handelen voordat deze tikkende tijdbom ontploft ten koste van de bevolking van Aruba.”
Volgens de PPA-fractievoorzitter geldt dat wanneer een instelling die de samenleving moet beschermen een risico wordt voor haar eigen personeel, het probleem niet langer alleen van KIA is, maar van heel Aruba.