De Caya Grandi in Oranjestad, die in het verleden het kloppend hart van ons eiland was en een ontmoetingsplaats voor zowel volwassenen als schoolkinderen, kampt nu met een diepe identiteitscrisis. De transformatie die heeft plaatsgevonden resulteerde in een scherp contrast met de essentie van Aruba, waarbij de introductie van vreemde elementen — zoals niet-inheemse palmbomen, klinkersystemen die geen deel uitmaken van onze wegtraditie en een tramsysteem dat de Arubaanse cultuur niet weerspiegelt — de natuurlijke dynamiek van ons stadscentrum heeft vernietigd.
Een fantasie tegenover de culturele realiteit De beslissingen die in het verleden zijn genomen, onder het bestuur van de AVP-regering, zijn bestempeld als een “fantasie” die niet aansluit bij het hart van het volk. De poging om een buitenlandse esthetiek op te leggen, bracht een zware klap toe aan lokale handelaren en verbrak de culturele band die de straat vertegenwoordigde. De vraag die vandaag in onze samenleving weerklinkt is: wie heeft er economisch echt geprofiteerd van dit renovatieproces?, aangezien de resultaten blijven aantonen dat deze visie geen deel uitmaakt van de Arubaanse identiteit.
Het falen van revitaliseringsinspanningen Door de jaren heen zijn er vele inspanningen geleverd om de Caya Grandi weer tot leven te wekken:
• Verschillende toeristische organisaties hebben hun best gedaan om bezoekers te trekken, maar zonder resultaat.
• Lokale handelaren hebben op eigen kosten inspanningen en middelen geïnvesteerd om hun bedrijven te redden, maar hun pogingen slaagden niet.
• Verschillende regeringen hebben ook geprobeerd projecten te implementeren, maar allemaal zonder het verwachte succes.
Deze signalen duiden erop dat de oorspronkelijke beslissingen uit het verleden niet de juiste keuze waren en dat er wordt vastgehouden aan een model dat de Arubaanse gemeenschap nooit als het hare heeft geaccepteerd.
Economische stabiliteit: De rol van de lokale bewoner vs. de toerist Een fundamentele fout in het huidige beleid is de exclusieve focus op de toerist als enige economische motor. Hoewel de toerist veel dollars in het laatje brengt, is hun bezoek eenmalig en vormen zij niet de basis van onze volledige economische stabiliteit. De waarheid is dat echte stabiliteit komt van de lokale bevolking die op het eiland woont. Het welzijn en de tevredenheid van het volk creëren het positivisme dat nodig is om toerisme op een duurzame manier aan te trekken; zonder de lokale bevolking is er geen toerist.
Helaas persisteert het beleid in een richting die indruist tegen de wil van het volk. Deze volharding van de overheid tegen de kracht van de Arubaanse samenleving heeft een kloof gecreëerd waarin de “fantasie” van de Caya Grandi niet leeft in het hart van de Arubaan. Deze strijd wordt een weerspiegeling van de kracht van onze samenleving, die een stadscentrum eist dat werkelijk vertegenwoordigt wat het betekent om van Aruba te zijn.