PPA meent het hard hard tegen overheid over LNT: “Voor de luchthaven en HOFA hebben ze ons niet om onze mening gevraagd. Waarom zijn vandaag, plotseling, onze ‘gevoelens’ wel belangrijk?”
Toen de Regering een uitzondering maakte op de Landsverordening Normering Topinkomens (LNT) voor de directeur van de luchthaven, werd het Parlement op geen enkel moment geraadpleegd. Toen de Rijkswet HOFA haar traject vervolgde naar de Rijksministerraad, kreeg het Parlement volgens PPA-parlementslid Eduard Pieters evenmin de gelegenheid om vooraf zijn standpunt kenbaar te maken.
Maar vandaag, nu de Regering de LNT wil wijzigen, heeft de Regering el moed om voor het Parlement te gaan staan en te vragen: wat zijn uw ‘gevoelens’? Voor Pieters is deze tegenstrijdigheid te groot om te negeren en lijkt het meer op het belachelijk maken van het Parlement.
Wanneer de Regering het Parlement niet nodig heeft Pieters bracht de kwestie-HOFA rechtstreeks in het debat als voorbeeld naar voren. Volgens Pieters is de Regering niet eerst naar het Parlement gekomen om advies te vragen over de Consensusrijkswet HOFA, zoals wel was afgesproken tijdens een IPKO. Het Parlement werd slechts geïnformeerd dat het voorstel al naar de Rijksministerraad was gestuurd.
Dezelfde vraag stelt Pieters bij de LNT, waar de Regering eerder toestemming gaf voor een uitzondering op de beloning van de CEO van de Aruba Airport Authority, eveneens zonder voorafgaande raadpleging van het Parlement.
“Het Parlement is geen stempelmachine” Voor de PPA ligt hier het fundamentele probleem. De Regering kan het Parlement niet passeren bij gevoelige besluiten en vervolgens om steun vragen wanneer zij een wet moet wijzigen.
“Wij zijn er niet om alleen gebruikt te worden wanneer het de Regering schikt.” Volgens Pieters is het Parlement geen politieke stempelmachine om besluiten te legitimeren die de Regering toch al wil nemen. Het is een democratisch orgaan met de verantwoordelijkheid om de Regering te controleren.
Wie gaat er meer verdienen? De voornaamste zorg van Pieters betreft voorstel nummer 4 in het plan van de Regering AVP-FUTURO voor de herziening van de LNT: de invoering van een gedifferentieerde normering op maat, rekening houdend met de regionale situatie.
De PPA wil echter weten wat dit concreet betekent. Wie gaat hiervan profiteren? Welke directeur? Welke entiteit? Hoe wordt het salaris berekend en wie stelt het bedrag vast? Welke criteria zullen er zijn? Hoe en door wie wordt de naleving van de normen gewaarborgd?
Pieters vraagt zich ook af wat de Regering verstaat onder “regio”. “Met welke regio vergelijken we ons? De Cariben? Nederland? De Verenigde Staten?” Volgens Pieters kan het Parlement geen concept goedkeuren zonder de criteria te kennen die achteraf bepalen hoeveel een topfunctionaris mag verdienen.
Wat gebeurt er met vitale instituten? Pieters noemde de A.T.A. en de Centrale Bank van Aruba als instituten die een bijzondere positie innemen en internationaal moeten concurreren om professionals aan te trekken.
Hij wil weten welke staatsbedrijven, entiteiten of functies de Regering op het oog heeft om uiteindelijk onder het nieuwe systeem te laten vallen. Daarom eist de PPA een volledige lijst en absolute helderheid alvorens enig positief oordeel uit te spreken.
Transparantie vóór “gevoelens” Volgens Pieters kan de Regering het Parlement niet om een abstracte mening vragen zonder te melden wat de verandering daadwerkelijk teweeg zal brengen. “Voordat wij enig positief gevoel uiten, eisen wij totale transparantie. Hoe is de LNT geëvalueerd? Wie gaat er meer verdienen? Voor wie is dit? En waarom?”
Het debat gaat dus niet alleen over salarissen; het gaat over de manier waarop de Regering het Parlement behandelt. Want als de mening van het Parlement belangrijk is, kan die niet alleen belangrijk zijn wanneer de Regering een “ja” nodig heeft. Het Parlement is geen stempelmachine. Het Parlement is er om de Regering te controleren, vooral wanneer de Regering verkiest niet gecontroleerd te worden.