Volgens Eduard Pieters, lid van het parlement voor de PPA-fractie, is de heropening van het Monument voor Verloren Vissers een gebaar dat de ziel van ons volk raakt. Er zijn momenten in het openbare leven waarop politiek naar de achtergrond treedt en menselijkheid op de voorgrond komt. De heropening van het Monument voor Verloren Vissers op het strand was zo’n moment. Parlementariër Eduard Pieters van de PPA-fractie prijst oprecht het gebaar van de Arubaanse regering om ook het parlement uit te nodigen voor de ceremonie, aangezien het een diepgaand teken van respect is voor de families die de hoogste prijs hebben betaald: het verlies van een geliefde.
Een initiatief met diepe geschiedenis en betekenis
“In 2013 werd dit monument gerealiseerd met fondsen van TPEF en ATA, onder leiding van voormalig minister Otmar Oduber. Het doel was duidelijk en nobel: het eren van de vissers die vóór zonsopgang naar zee gingen voor hun dagelijks brood, maar die helaas nooit terugkeerden. Dit initiatief blijft een symbool van herinnering, waardigheid en erkenning voor de mannen die hun leven aan de zee hebben gegeven,” aldus Eduard.
De PPA-fractie sprak ook waardering uit voor minister Wendrick Cicilia, die tijdens de heropening formeel erkenning gaf aan de heer Otmar Oduber met een plaquette, waarmee wordt bevestigd dat Aruba degenen die het zaad van respect en herinnering hebben geplant niet vergeet.
Een avond vol emotie
De heropening was een avond van gemengde gevoelens. De aanwezige families—sommigen nog vol hoop, anderen in diepe stilte—vertegenwoordigen een collectief verdriet zonder houdbaarheidsdatum. Eduard merkte op dat uit gesprekken met sommige gasten duidelijk werd dat voor veel families de vroege ochtend nog steeds het moeilijkst is: de stilte in plaats van nieuws, de hoop opgesloten tussen zee en hemel.
Volgens Eduard: “Velen deelden hun verdriet, het gemis dat niet kan worden gevuld, en het stille ritueel van terugkeren naar het monument om troost, rust en een moment van vrede te vinden. Het monument wordt niet alleen een fysiek punt, maar ook een spirituele ruimte voor rouw, herinnering en kracht.”
Ten slotte benadrukte parlementariër Eduard Pieters dat dit monument niet alleen bestaat uit steen en brons, maar ook uit geschiedenis, respect, hoop en menselijkheid.