Aruba is in de greep van een beleid waarin propaganda voorrang krijgt boven bescherming. In een poging om de AVP-FUTURO-coalitie te positioneren als de “redder” van het systeem, speelt minister Gerlien Croes een spel van vuile politiek: het ontmantelen van vitale structuren enkel om ze als nieuwe ideeën te herverkopen, terwijl de gevolgen van deze verlamming voelbaar zijn in de ziekenhuisbedden.
Lessen uit het Verleden Gesaboteerd De Arubaanse gemeenschap kan het trauma van de zaken-Richandro en Eugene niet vergeten. Die tragedies waren de reden waarom de vorige regering (MEP) met spoed handelde om het Departement van Kind en Jongere (DMH) te structureren. Het doel was helder: de verantwoordelijkheid nemen die al meer dan 20 jaar werd genegeerd, de implementatie van de wet op kinderopvangcentra garanderen en zorgen dat de Meldcode in het Burgerlijk Wetboek naar behoren werd toegepast.
Echter, met de wisseling van de wacht heeft minister Gerlien Croes voor een gevaarlijk pad gekozen. In plaats van continuïteit te geven aan een afdeling die al klaar was voor uitvoering, koos de bewindsvrouw ervoor om lopende projecten op te doeken. Dit is niet louter een meningsverschil; dit is administratieve sabotage voor partijpolitieke belangen.
Ontmantelen om Later te ‘Heruitvinden’ De tactiek in de wandelgangen van Cocolishi is overduidelijk: minister Croes bekritiseert het werk van haar voorganger, bestempelt het als gebrekkig of slecht uitgevoerd, om vervolgens met dezelfde structuur te komen onder een nieuwe naam of onder de vlag van FUTURO. Dit bedrog kost kostbare tijd.
Terwijl de minister tijd verspilt met het heruitvinden van wat al bestond, is het toezicht op kinderopvangcentra in een afgrond terechtgekomen. Het resultaat? Een 5-jarig kind dat in Colombia vecht voor zijn leven nadat het werd vergeten in een transportmiddel. Dit is geen falen van het systeem op zich, maar een falen van leiderschap dat de controlemachine heeft stopgezet om politiek te kunnen voeren.
Verspilling van Middelen en Gebrek aan Visie Deze “vuile politiek” kent een hoge prijs:
- Verspilling van Middelen: Het ontmantelen en opnieuw oprichten van hetzelfde kost de burger geld.
- Administratieve Verlamming: Ambtenaren en experts blijven in onzekerheid terwijl de minister beslist hoe ze het project “van haar” kan maken.
- Veiligheid in Gevaar: Elke dag dat de wet op kinderopvangcentra niet wordt uitgevoerd omdat de minister “namen wil veranderen”, is een dag extra waarop onze kinderen risico lopen.
Conclusie: Een gevel met reële gevolgen De mentaliteit van minister Gerlien Croes getuigt van een gebrek aan nationale visie. Kinderbescherming mag geen politieke kleur hebben. Als de vorige regering een stevige basis heeft achtergelaten, is het de plicht van een verantwoordelijke minister om deze te versterken, niet om deze uit te wissen om haar eigen naam op de muur te schrijven.
Aruba kan niet toestaan dat de levens van onze kinderen worden gebruikt als wisselgeld in een imagocampagne. Dit “clownesque spel” moet stoppen voordat een nieuwe tragedie ons eiland schokt. Het volk eist actie, reëel toezicht en transparantie, en geen propaganda die riekt naar opportunisme.