Het Parlement van Aruba maakt een van de duisterste en meest tegenstrijdige momenten in zijn politieke geschiedenis door, in het bijzonder binnen de AVP-partij, waar de partij FUTURO schijnbaar dagelijks probeert de AVP te breken zonder dat de AVP dit zelf ziet aankomen. Wat we onlangs hebben gezien, is een fractie die een compleet gebrek aan ruggengraat vertoonde door haar eigen collega — die meer stemmen behaalde dan wie dan ook die vandaag een zetel in het parlement bezet — én het werkende volk de rug toe te keren, puur om toe te geven aan de interne druk van een kleine coalitiepartner.
In een schandelijke vertoning van politieke lafheid heeft de AVP-fractie een edele en pragmatische motie gebroken die was ingediend door voormalig minister van Financiën en de nummer twee op de lijst, Mike de Meza. Een motie die er niet op gericht was om wie dan ook in de problemen te brengen, maar om recht te doen aan de meer dan 40% van onze werknemers die vandaag de dag moeten rondkomen van een minimumloon.
De financiële situatie van Aruba laat een overschot en een stabiele economie zien, maar dit goede nieuws bereikt de gewone werknemer niet. In de loop der jaren zijn de kosten van levensonderhoud drastisch gestegen, en een groot percentage van onze beroepsbevolking blijft vastzitten op een onhoudbaar minimum.
De motie van Mike de Meza bood een gebalanceerde en realistische oplossing per 1 januari:
Een netto verhoging van 200 florin op het minimumloon.
BBO-verlichting voor de handelaar: Om te voorkomen dat de handelaar de kosten van de loonsverhoging moet doorberekenen in de prijzen van levensmiddelen, gaf het voorstel de handelaar een korting of “pauze” in de BBO-afdracht.
Een win-winsituatie: De handelaar betaalt niets extra’s en lijdt geen verlies, het volk ervaart geen extra inflatie en de minimumloonwerknemer ontvangt zijn eerste echte loonsverhoging.
Interne verraden: Wanneer een fractie haar eigen collega de rug toekeert
Wat deze kwestie zo pijnlijk en alarmerend maakt voor de AVP-achterban is de hypocrisie. Mike de Meza — een sleutelfiguur, voormalig minister van Financiën en de nummer twee op de lijst die duizenden stemmen voor de partij binnenhaalde — heeft de zaak bestudeerd en een constructieve motie ingediend om te helpen realiseren waar de partij altijd voor heeft gestaan: het welzijn van het volk.
Maar wat gebeurde er? De fractie keerde hem de rug toe.
Onder intense druk van de kleinste coalitiepartner, minister Gerlien Croes en minister Geoffrey Wever, en schijnbaar door Mike Eman zelf — die niet opkomt voor zijn eigen partij, maar aan de zijde van FUTURO staat — werden interne politieke druk, intimidatie en manoeuvres gebruikt om de grotere AVP-fractie te dwingen de motie-De Meza niet te steunen. De fractie koos ervoor om de motie in te trekken, van tafel te vegen en niet eens behoorlijk ter stemming in te brengen, waarna De Meza zichzelf onmiddellijk onafhankelijk verklaarde. Als AVP gisteren al zwak was, is zij vandaag zonder De Meza dubbel zo zwak voor de politieke toekomst van Aruba.
Dit gebrek aan karakter en leiderschap heeft de partij duur te staan gekomen. Begrijpen hoe je met mensen omgaat is cruciaal in de politiek, en wanneer iemand met een edel idee komt en door zijn eigen collega’s een mes in de rug krijgt gestoken, is het gevolg onvermijdelijk. Mike de Meza koos ervoor om openlijk afstand te nemen en verder te gaan als onafhankelijk parlementslid.
Het volk van Aruba, en in het bijzonder de werknemers die afhankelijk zijn van een minimumloon, ziet duidelijk wie er strijden voor hun toekomst en wie er door de knieën gaan onder druk van kleine groepen in het Parlement. De politieke geschiedenis van Aruba zal deze breuk niet vergeten. Maar meer nog toont het vertrek van Mike Eman uit de AVP zijn onvermogen als leider om voor zijn eigene politici en partij te gaan staan. Als de huidige leiders en overgebleven politici van de AVP hier even bij stilstaan, geloven zij dan werkelijk dat dit het einde is van politici die onder druk gezet en uit de AVP gewerkt zullen worden?