De afgelopen tijd is er in onze gemeenschap veel discussie geweest over natuurbescherming, het Ruimtelijk Ontwikkelingsplan met Voorschriften (ROPV) en de toekomst van het gebruik van UTV’s en ATV’s op Aruba. Deze discussie is essentieel, omdat onze natuur een collectief erfgoed is dat wij verplicht zijn te beschermen. De huidige situatie roept echter een cruciale vraag op: voert Aruba een structureel en coherent beleid om zijn natuur te behouden, of zien we slechts een selectief beleid gebaseerd op politieke voorkeur en gemakzucht?
Belang van het ROPV Zolang de geldende regels van kracht blijven, heeft de overheid de grondwettelijke plicht om de naleving ervan te garanderen. Het kan niet zo zijn dat het ROPV in sommige gevallen strikt wordt toegepast, terwijl er in andere gevallen en gebieden duidelijke overtredingen plaatsvinden die zonder gevolgen blijven. De realiteit is dat we nog steeds illegale stortplaatsen zien voortbestaan in gebieden die specifiek door het ROPV worden beschermd, waar bepaalde activiteiten die de waarde van het gebied kunnen aangrijpen niet zijn toegestaan, maar toch blijven plaatsvinden met medeweten van de autoriteiten. Op andere plaatsen zien we ongecontroleerde afgravingen en winningen die onherstelbare schade toebrengen aan onze bodem en ons landschap. De verantwoordelijke ministers zijn op de hoogte van deze situaties, maar de handhaving blijft onvoldoende en is in veel gevallen vrijwel afwezig. Als natuur echt een prioriteit is, mag dit niet afhangen van over welke groep, activiteit of welk deel van Aruba we praten. Het is de plicht van de verantwoordelijke ministers om daadwerkelijk op te treden en de naleving van de wet te garanderen.
Groot Contrast Er is een opmerkelijk contrast met de drastische maatregel die is genomen aan de noordkust van Aruba, waar het gebruik van UTV’s en ATV’s jarenlang een integraal onderdeel vormde van onze toeristische en recreatieve activiteiten, maar waar de toegang van de ene op de andere dag werd beperkt door het gebied plotseling te sluiten in de naam van milieubescherming. Terwijl in andere gebieden activiteiten die directe schade toebrengen aan bodem, landschap en milieu blijven plaatsvinden zonder dat de overheid met dezelfde daadkracht ingrijpt. Dit zendt een verkeerd signaal uit naar de bevolking: dat rechtshandhaving niet uniform is, maar wordt toegepast wanneer het uitkomt of afhankelijk van wie erbij betrokken is. Natuurbescherming mag geen conflict worden tussen milieu, gemeenschap en economie. De uitdaging is om een balans te vinden. Economische activiteiten kunnen en moeten worden toegestaan, maar onder strenge voorwaarden: met duidelijk gedefinieerde routes, continu toezicht en vaste sancties tegen misbruik. Ditzelfde principe moet echter gelden voor alle sectoren en voor alle locaties.
Conclusie: Minder woorden, meer daadkracht Aruba kan geen geloofwaardig milieubeleid voeren als de wet alleen wordt toegepast wanneer het goed uitkomt en tegen hen die gemakkelijk te stoppen zijn. Als er offers worden gevraagd van tour operators in de naam van de natuur, moet de overheid ook dezelfde daadkracht tonen tegen illegale stort, afgravingen zonder vergunning en vervuiling die plaatsvinden met medeweten van de autoriteiten zelf. Een wet die selectief wordt toegepast is geen natuurbescherming. Het is een politiek instrument.