Door Ruthy Vrieswijk
Middels dit ingezonden stuk wil ik publiekelijk de aandacht vestigen op het gebrek aan respect en de onredelijke vertragingen die momenteel plaatsvinden bij de Klachtencommissie van het Horacio Oduber Hospital (HOH). Er zijn al vele maanden verstreken sinds er op 15 januari 2026 een officiële hoorzitting heeft plaatsgevonden, en tot op de dag van vandaag heeft de commissie structureel nagelaten de brief met de officiële resultaten van deze zitting te versturen.
Dit is niet louter een administratieve fout, maar een groot gebrek aan respect naar de burgers en in het bijzonder naar onze ouderen, die ik als hoofddoel heb naar behoren te informeren. Nadat ik een antwoord had geëist en mijn zorgen kenbaar had gemaakt, ontving ik een reactie van het personeel van de afdeling Kwaliteit en Veiligheid van het HOH. In dit antwoord boden zij hun verontschuldigingen aan voor de vertraging en gaven zij openlijk toe dat de commissie een zeer grote achterstand heeft in de behandeling van klachten en het opstellen van beschikkingen.
Volgens de informatie die mij is verstrekt, is de beschikking reeds opgesteld en bevindt deze zich momenteel in een revisieproces. Zodra deze herziening is afgerond, zal het stuk naar de Raad van Bestuur (RvB) worden gestuurd, zodat zij een definitief besluit kunnen nemen en vervolgens contact met mij kunnen opnemen.
Deze realiteit roept echter een veel grotere bezorgdheid op bij mij en bij de gemeenschap. Als het HOH haar eigen klachtenbureaus niet naar behoren kan beheren, en als zij hun eigen interne structurele werkzaamheden niet kunnen afronden, hoe zijn zij dan van plan te functioneren na de fusie met IMSAN? Het is logischerwijs onmogelijk om een grotere structuur te beheren als je eigen basis zo’n enorme structurele achterstand vertoont.
Deze situatie begint zeer frustrerend te worden; een proces dat veel te langdradig en vermoeiend is, waarbij vertraging structureel als excuus wordt gebruikt. De persafdeling van het HOH heeft in het verleden wellicht geprobeerd mij te bedreigen zodat ik zou stoppen met schrijven, maar ik wil heel duidelijk maken dat ik slechts tijdelijk ben gestopt vanwege andere persoonlijke verplichtingen, en niet uit angst. Voor sommigen is geld wellicht het enige motief, maar voor mij staan het welzijn en de rechten van onze ouderen op de eerste plaats.
Ik hoop dat deze commissie en de directie van het HOH structureel hun verantwoordelijkheid nemen en mij zo spoedig mogelijk het antwoord en de duidelijkheid geven waar ik wettelijk recht op heb.