In een krachtige verklaring tijdens de laatste bijeenkomst van de Permanente Conferentie van Politieke Partijen van Latijns-Amerika en het Caribisch gebied (COPPPAL) benadrukte Joe Koolman, voorzitter van de Commissie voor Dekolonisatie en Kolonialisme, de urgentie om de autonomie van de eilanden in onze regio, in het bijzonder Aruba en Bonaire, te respecteren. De wereld moet op de hoogte zijn van wat de regering van AVP-FUTURO en Nederland voor Aruba creëren, waarbij het land achteruit in plaats van vooruit wordt geholpen.
Koolman, die de inspanningen van de commissie leidt, benadrukte dat de dekolonisatiestrijd een verbintenis is die geen stilte duldt. Volgens de commissievoorzitter is de strijd tegen “neokolonialisme” en “re-kolonialisme” essentieel voor het overleven van onze naties.
De vier onverwoestbare zuilen Tijdens zijn toespraak benadrukte Koolman vier niet-onderhandelbare pijlers voor het bestaan van onze landen:
• Democratie: De basis van ons politieke systeem.
• Soevereiniteit: Het recht om over onze eigen bestemming te beslissen.
• Territoriale integriteit: Respect voor onze grenzen en onze ruimte.
• Zelfbeschikking: Het onvervreemdbare recht van elk volk.
Deze principes zijn vastgelegd in het VN-Handvest en worden geleid door Resolutie 1514 van 1960, die stelt dat “alle volkeren het recht hebben op zelfbeschikking.”
De strijd voor de autonomie van Aruba Wat betreft Aruba herinnerde Koolman eraan dat het Statuut voor het Koninkrijk van 1983 een pact is tussen vier landen en geen verhouding tussen een provincie of kolonie. Koolman betoogde dat Aruba niet voldoet aan de twee voorwaarden om in onze autonomie in te grijpen: er is geen sprake van een “financieel faillissement” of een “aanslag op de democratie”. “Wij zijn geen provincie, wij zijn geen kolonie, wij zijn een land,” benadrukte Koolman, terwijl hij respect eiste voor de autonomie van het volk van Aruba. De commissievoorzitter sprak zijn bezorgdheid uit dat het Nederlandse beleid financiële steun beschouwt als een “kans” om controle uit te oefenen, wat hij onacceptabel vindt en kwalificeert als “moderne slavernij.”
Een oproep tot respect Koolman beëindigde zijn toespraak met een boodschap aan de machthebbers in Nederland, hen eraan herinnerend dat respect “thuis moet beginnen.” Hij benadrukte dat “respect voor de rechten van anderen vrede is” en dat soevereine gelijkheid alleen kan bestaan bij wederzijds respect.
Joe Koolman wees erop dat de Rijkswet HOFA een rijkswet is die de financiële controle over Aruba in handen van Nederland zou leggen. Het parlementslid trekt het motief achter de verstrekte financiële hulp in twijfel en suggereert dat deze wordt gebruikt als druk om deze wet te accepteren. Koolman stelt dat deze wetten “neokolonialisme” mogelijk maken, omdat ze de constitutionele autoriteit van ons Parlement bedreigen. Hij benadrukte dat dit streven in strijd is met de principes van het Statuut, dat Aruba erkent als een land met gelijkwaardigheid binnen het Koninkrijk, maar Nederland — in samenspraak met de huidige AVP-FUTURO-regering — dit niet respecteert of wil respecteren, door onjuiste informatie over de realiteit van Aruba te verspreiden om ongewenste veranderingen door te voeren waar het volk bij herhaling “NEE” tegen HOFA heeft gezegd.
