De Kritieke Situatie De kritieke situatie waarin het Horacio Oduber Hospitaal (HOH) verkeert, heeft geleid tot een fel maatschappelijk debat: wie draagt daadwerkelijk de verantwoordelijkheid voor de financiële crisis, het personeelstekort en de uitdagingen in de zorg? Waar de ziekenhuisdirectie wijst op een gebrek aan middelen vanuit de AZV en het Ministerie van Volksgezondheid, laat een analyse van de bestuursstructuur zien dat de verantwoordelijkheid op verschillende niveaus ligt.
Wie is Waarvoor Verantwoordelijk?
Raad van Bestuur (Directie): Belast met de dagelijkse leiding. Hun primaire taak is het behouden van een gebalanceerde begroting, het beheersen van operationele kosten, het plannen van personeel om burnout te voorkomen en het beheren van infrastructuurprojecten en leverancierscontracten. Het blijft de vraag of dit correct is gebeurd, gezien het huren van panden zoals het MOB-kantoor—tien keer luxer dan het Bestuurskantoor en het Parlement van Aruba, met een kostenplaatje van circa 8 miljoen florin (gecategoriseerd als “paleisniveau”).
Raad van Toezicht: Toezichthouder op de besluiten van de Raad van Bestuur. Zij keuren de jaarrekening en begroting goed en moeten noodplannen eisen bij structurele tekorten. Is dit wel naar behoren gebeurd, of was er sprake van “jaknikkers” waarvan het volk van Aruba nu de rekening betaalt?
AZV en Minister van Volksgezondheid: Zij bepalen het budgetplafond, de vergoedingstarieven voor zorg en het algemene volksgezondheidsbeleid. Moeten de AZV en de minister opdraaien voor wanbeheer, of hebben de directie en de Raad van Toezicht hun werk niet goed gedaan?
Analyse van de Crisispunten
Financieel Tekort en Schulden: AZV-inkomsten dekken de werkelijke kosten niet; stijgende prijzen van medicijnen en apparatuur leiden tot betalingsachterstanden bij leveranciers. Gedeelde Verantwoordelijkheid: HOH moet efficiëntie en transparante cijfers tonen. Is het eerlijk om tarieven voor de bevolking te verhogen vanwege intern wanbeheer?
Infrastructuur en Renovatie: Er zijn meermaals financiële middelen ontvangen voor de uitbreiding en renovatie van het ziekenhuis. Gedeelde Verantwoordelijkheid: Heeft de overheid gecontroleerd waar het geld naartoe is gegaan, aangezien de bouw nog steeds niet is afgerond?
Personeelstekort en Wachtlijsten: Gebrek aan specialisten en verpleegkundigen leidt tot lange diensten, burnout, geannuleerde operaties en langere wachtlijsten. Gedeelde Verantwoordelijkheid: Hebben AZV/Overheid gezorgd voor versterking van het beroepsonderwijs (EPI) en stimulansen voor studenten in de zorg?
Druk op de Spoedeisende Hulp (Eerste Hulp): Aanhoudende drukte door gebrek aan snelle toegang tot eerstelijnszorg. Gedeelde Verantwoordelijkheid: Overheid/AZV moeten de eerstelijnszorg reorganiseren om te voorkomen dat niet-urgente patiënten naar de SEH gaan.
Gedeelde Verantwoordelijkheid De schuld uitsluitend bij de Minister en de AZV leggen is onjuist; geen van de partijen kan zich aan haar verantwoordelijkheid onttrekken. Het ziekenhuisbestuur kan niet enkel naar de AZV wijzen zonder strikte interne kostenbeheersing aan te tonen. Andersom geldt dat als de AZV-tarieven geen rekening houden met de wereldwijde medische inflatie, het systeem zelf een structureel tekort creëert. De continuïteit van de zorg vereist een constructieve en transparante dialoog tussen het interne management van HOH en de politieke leiding, in plaats van een publieke zwartepietenstatie.