De minister van Buitenlandse Zaken van de Bolivariaanse Republiek Venezuela, Yván Gil, heeft een ontmoeting gehad met de minister van Buitenlandse Zaken van het Koninkrijk der Nederlanden, Tom Berendsen, met als doel “de agenda van samenwerking en wederzijds respect te versterken”. Het verslag van Telesur meldt dat Venezuela opnieuw zijn engagement heeft bevestigd voor de politiek van goed nabuurschap, waarbij prioriteit wordt gegeven aan de versterking van bilaterale betrekkingen en de dynamiek van culturele en menselijke uitwisseling met de eilanden Aruba, Curaçao en Bonaire. Tevens is de belofte herhaald om het toerisme met de ABC “Nederlandse eilanden” te bevorderen. De Bolivariaanse regering zal steun verlenen aan investeringen en samenwerking met Nederlandse bedrijven in diverse sectoren van de Venezolaanse economie, met een specifieke nadruk op sleutelsectoren zoals landbouw, energie en transport.
Wat zegt dit verslag ons? De minister van Buitenlandse Zaken van Venezuela heeft niet gesproken met de minister-president of de minister van Economische Ontwikkeling van Curaçao. De toezegging is niet gedaan aan lokale bedrijven, maar aan Nederlandse bedrijven. Het is onacceptabel dat de eilanden, die al eeuwenlang buren zijn van Venezuela, geen gesprekspartner zijn. Integendeel, Venezuela richt zich tot Nederland om te spreken over bilaterale betrekkingen en culturele en menselijke uitwisseling met de eilanden. Hoe komt het dat deze zaak zo verloopt? Omdat Curaçao simpelweg een kolonie van Nederland is. Onze regeringsleiders blijven het economische en politieke systeem accepteren waarin Nederland het volk van Curaçao onderwerpt, domineert, annexeert en voor eigen gewin gebruikt.
De bewering dat Curaçao autonomie heeft en een gelijkwaardige partner is in het Koninkrijk is een pure klucht. Hoewel er gesproken wordt over 4 gelijkwaardige partners in het Koninkrijk, is er in werkelijkheid geen gelijkheid van positie en macht tussen de partners, maar louter equivalentie. Het Statuut bepaalt in artikel 41 dat elk land autonomie heeft om zijn eigen aangelegenheden te behartigen. Alle belangen die zij gemeen hebben, kunnen zij op equivalente wijze behartigen. Als Curaçao zich wil ontwikkelen op het gebied van landbouw, veeteelt, voedseluitwisseling, wetenschappelijk onderzoek en culturele uitwisseling met Venezuela, dan is dat puur een belang van Curaçao. Het feit dat Nederland dit voor Curaçao moet regelen, laat duidelijk zien dat Curaçao een kolonie is. Bilateraal zakendoen met buurland Venezuela is een eigen aangelegenheid van Curaçao, een eigen aangelegenheid en direct belang van het volk van Curaçao. Venezuela, dat weet dat wij een kolonie van Nederland zijn, wendt zich rechtstreeks tot de Nederlandse minister, omdat Venezuela weet dat de regering van Curaçao over geen enkele autoriteit beschikt.
Het Statuut is niets meer dan een truc van Nederlandse politici om de Verenigde Naties en de wereld te laten geloven dat Nederland geen koloniën meer heeft, en om ons volk en onze politici in de illusie te laten dat wij onze eigen zaken beheren. Een voorbeeld van deze illusie is de Onderlinge Regeling die premier Pisas in april 2023 met de Nederlandse regering heeft ondertekend. De regering pochte luidkeels en verklaarde dat zijn regering de CHE en COHO van tafel had geveegd. Maar in werkelijkheid is de regering-Pisas een Onderlinge Regeling met Nederland aangegaan waarin het niet drie makamba’s zijn die in Den Haag zitten, maar een heel “Ministerie van Binnenlandse Zaken en Koninkrijksrelaties” van Nederland dat Curaçao bestuurt tot 2027. Hun enige taak is het uitvoeren van het “landspakket Curaçao”. En dit zonder betrokkenheid van het Parlement dat het volk via volksstemming heeft gekozen om de regering te controleren.
Als Nederlandse kolonie dient Curaçao als springplank voor Nederlandse investeerders om zaken te doen met het Caribisch gebied en Latijns-Amerika. Uit de Groeistrategie/Groeiakkoord bleek al dat het doel is om een ideale situatie te creëren voor Nederlandse ondernemers om de regionale markt te betreden. Het akkoord tussen Venezuela en Nederland wat betreft toerisme zal bedrijven zoals Tui, KLM, Corendon en hotelondernemers bevoordelen. Het akkoord tussen de twee landen zal Curaçao geen enkel voordeel opleveren.
Een land dat zijn buitenlandse betrekkingen niet in eigen hand heeft, kan nooit een economisch beleid voeren ten gunste en in het belang van zijn volk. Het Statuut zegt in artikel 3 dat buitenlandse betrekkingen een aangelegenheid van het Koninkrijk zijn. Met andere woorden, de buitenlandse betrekkingen van Curaçao moeten worden behartigd door koninkrijksorganen en niet door Curaçao zelf. Tot overmaat van ramp is het Koninkrijk synoniem met Nederland. Artikel 5 van het Statuut schrijft voor en legitimeert dat, voor wat betreft het Koninkrijk, alle organen van het land Nederland organen van het Koninkrijk worden. Met andere woorden: Curaçao zal nooit een onafhankelijk economisch beleid kunnen voeren met zijn buren Venezuela, Colombia, Trinidad, Barbados en Jamaica. Om dit te laten gebeuren, moeten de Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken en Economische Zaken de verdragen voor Curaçao goedkeuren en sluiten. Het Statuut zegt heel duidelijk dat elk van de gesloten overeenkomsten in de eerste plaats in het belang van het Koninkrijk en Nederland moet zijn. Zo niet, dan gaat het feest niet door. Is dit hoe we Curaçao achterlaten voor de komende generaties? Nooit!!! De strijd voor een onafhankelijk Curaçao gaat door.