Een cruciaal onderwerp als de LNT vereist ernst, transparantie en een rigoureuze parlementaire controle. Dit is het standpunt dat minister Geoffrey Wever onlangs heeft gepubliceerd, en het is moeilijk om het niet met elk woord eens te zijn.
Dit uitgangspunt roept echter een onvermijdelijke vraag op: gelden deze normen voor alle overheidsbesluiten, of worden ze alleen van stal gehaald wanneer het uitkomt in het politieke straatje? Waarom is er een LNT-uitzondering verleend aan de Aruba Airport Authority (AAA) zonder parlementair debat, maar wordt er nu wel om een reactie gevraagd om de wet te wijzigen? En waarom werd diezelfde ernst niet toegepast op de HOFA?
De uitzondering zonder voorafgaande controle voor de Aruba Airport Authority In november 2025 koos de regering ervoor om een opmerkelijke uitzondering te verlenen aan de Aruba Airport Authority (AAA). Via een Landsbesluit werd een jaarsalaris van Afl. 1.089.396 goedgekeurd voor een door Schiphol International BV voorgestelde CEO, een bedrag dat bijna driemaal het wettelijke maximum van Afl. 369.000 onder de LNT bedraagt.
Niemand betwist dat een bekwame directeur een goed salaris verdient, noch dat internationale samenwerking van grote waarde is voor het beheer van onze luchthaven. Een besluit van deze omvang — waarin gemeenschapsgeld en het algemeen belang op het spel staan — vereiste echter voorafgaande beraadslaging in de Staten, y niet pas achteraf.
Waarom heeft de regering ervoor gekozen om niet vooraf het standpunt of het gevoel van het Parlement te vragen alvorens deze uitzondering te verlenen?
Het gevaar van het aanpassen van de LNT zonder solide basis Nu de regering zelf de deur voor uitzonderingen heeft opengezet, komt zij de Staten vragen om hun gevoelens over vier wijzigingen in de LNT. Deze aanpassingen zijn niet louter technisch; ze hebben de potentie om overheidsentiteiten buiten de wet te plaatsen y het huidige salarisplafond te vervangen door een nieuw systeem dat nog niet eens bestaat.
Het eigen juridische advies van de regering bevestigt dat de LNT is ontstaan onder buitengewone omstandigheden en onder zware druk van Nederland, in de periode dat ons land afhankelijk was van financiële liquiditeitssteun. Hetzelfde advies erkent dat er ernstige knelpunten zijn, dat de rechtszaken tegen het Land Aruba niet gunstig verlopen en dat de LNT meer dan rijp is voor een grondige evaluatie en herziening. Maar het advies gaat een stap verder: het adviseert om een deskundigencommissie in te stellen om de effectiviteit en praktische gevolgen van de LNT te evalueren. Tevens onderstreept het dat een nieuw salarismaximum gebaseerd moet zijn op een gedegen vergelijkende studie met soortgelijke entiteiten in onze regio.
De centrale vraag luidt: als de eigen experts van de regering een voorafgaand onafhankelijk onderzoek adviseren, waarom wil de regering het systeem dan al wijzigen voordat dat werk is afgerond?
Men kan de wet nu niet schrappen met la stelling dat de regels voor corporate governance later wel komen. Wie bepaalt in dat vacuüm de salarissen? Wie oefent controle uit? En hoe kan de burger verifiëren hoe zijn belastinggeld wordt besteed?
Het meten met twee maten: Één regel voor de LNT en een andere voor de HOFA Hier wordt het meten met twee maten door de regering overduidelijk. Aan de ene kant spreekt de minister mooie woorden over ernst, transparantie en parlementaire controle voor de LNT. Aan de andere kant zijn bij de onderhandelingen over de HOFA — een Rijkswet die onze autonomie, onze begroting en de financiële toekomst van ons land rechtstreeks kan raken — de afspraken van het IPKO om het Parlement vooraf, tussentijds en achteraf te betrekken, volledig genegeerd.
De regering kan regels voor transparantie niet selectief toepassen. Je kunt niet met twee monden spreken: vragen om een correcte procedure voor de LNT, maar informatie achterhouden bij de HOFA.
Tot op de dag van vandaag hebben de Staten geen serieuse ruimte gekregen om onze positie te analyseren en te bepalen voordat de regering verder ging met het HOFA-proces.
Transparantie is geen slogan; het is een verplichting. Parlementaire controle is geen gunst van de regering; het vormt de essentie van onze democratie. Het lijkt erop dat minister Geoffrey Wever er lang over doet om dit te begrijpen