In het huidige publieke debat op Aruba zien we een recente trend waarin bestuurders nationale oproepen lanceren aan het volk om “Aruba schoon te maken”. Deze boodschap, verpakt in een aantrekkelijk jasje van vaderlandsliefde en goed burgerschap, lijkt op het eerste gezicht onschuldig. Echter, wanneer men de situatie analyseert vanuit een journalistiek, juridisch en administratief perspectief, onthult deze oproep een alarmerende afwijking van de constitutionele en gouvernementele verantwoordelijkheid.
De centrale vraag die elke burger zichzelf moet stellen is simpel maar krachtig: Is het werkelijk de taak van het volk om Aruba schoon te houden, terwijl de burger al belasting betaalt om deze diensten professioneel te laten uitvoeren?
De Arubaan betaalt voor een dienst die niet aankomt of niet naar behoren wordt geleverd
In een rechtsstaat is de relatie tussen burger en overheid gebaseerd op een duidelijk sociaal contract. De burger vervult zijn fiscale plicht door belasting, erfpacht en andere financiële lasten te betalen; in ruil daarvoor heeft de overheid de wettelijke en ethische VERPLICHTING om te zorgen voor infrastructuur, veiligheid, gezondheid en efficiënte openbare diensten, inclusief het onderhouden van de netheid van ons land.
De operationele arbeidsteams van de Directie Openbare Werken (DOW) en SERLIMAR hebben de toegewezen taken om te garanderen dat het eiland schoon, opgeruimd en onderhouden blijft. De fondsen om dit personeel, de apparatuur en de uitvoering van het werk te betalen, komen rechtstreeks uit de zak van de burger zelf, die de overheid beheert. Wordt dit nu goed beheerd? Heeft de overheid ervoor gezorgd dat deze afdelingen optimaal zijn om de dienst te verlenen die het volk verdient, of heeft ze de afdeling gewurgd? Zo ja, waarom dan in vredesnaam?
Wanneer een overheid het volk vraagt om de straat op te gaan om een handje te helpen bij een grote schoonmaak, is dit geen daad van gouvernementele goedheid; dit is het bewijs van een falend beleid. De vraag is:
• Waarom beschikken DOW en/of SERLIMAR niet over de noodzakelijke uitrusting en gereedschappen?
• Waar gaat het belastinggeld van de burger naartoe?
• Worden de arbeidsteams van DOW niet adequaat gecontroleerd door de beheerders om de taak te vervullen waarvoor ze salaris ontvangen?
Een overheid die haar eigen overheidsdiensten laat versloffen en daardoor het volk in de steek laat, kiest voor een strategie van “shift of blame” (schuiven met schuld) en emotionele manipulatie.
Wanneer de staatsinfrastructuur faalt als gevolg van wanbeheer of budgettaire nalatigheid, gebruiken bestuurders het charisma van “goedheid” om het volk zelf de problemen te laten oplossen die de overheid geacht wordt op te lossen.
Wanneer een burger onder sociale druk wordt gedwongen om het werk te doen waarvoor hij de overheid al betaalt, vindt er een zogenaamde dubbele morele en financiële belasting plaats: de burger betaalt belasting voor de dienst en moet vervolgens zijn eigen fysieke tijd en energie steken in de uitvoering van die taak. Dit ontneemt de politicus zijn verantwoordelijkheid en legt deze op de schouders van de gewone burger.
Journalistieke conclusie
De nationale oproep om “Aruba schoon te maken” is een afleiding van de echte administratieve ziekte die ons eiland teistert. Liefde voor Aruba is onbetwistbaar; ieder van ons houdt van ons land. Maar liefde voor ons eiland kan niet betekenen dat we gouvernementele nalatigheid en administratieve incompetentie accepteren.
Een land wordt niet bestuurd door het volk te gebruiken als gratis arbeidskracht om de gaten van wanbeheer te dichten. De oplossing is niet dat de burger de straat op gaat om te vegen, maar dat de overheid haar wettelijke verplichtingen en plichten nakomt, DOW en SERLIMAR het nodige budget en gereedschap geeft, en strikte controles uitvoert zodat het belastinggeld van het volk werkt waarvoor het bestemd is. Het is tijd om echte verantwoordelijkheid te eisen, in plaats de toelating te verlenen dat sentimentalism het slecht bestuur en de privileges voor particuliere bedrijven verdoezelt, terwijl het volk zelf over twee staatsbedrijven beschikt waarin de overheid zelf geen geld investeert.