Judicial and Institutional Services (J&IS) en de Court of Guardianship (CoG) zijn zich bewust van de recente publieke discussie over corporal punishment (lijfstraffen) en fysieke discipline van kinderen. Gezien het belang van dit onderwerp willen beide instanties richtlijnen geven over positieve opvoeding, kinderbescherming en het onderscheid tussen discipline en misbruik.
De discussie volgt op een recente rechtbankzaak rondom ernstige mishandeling van een minderjarige, wat heeft geleid tot een bredere maatschappelijke discussie over fysieke tuchtiging, kindermishandeling en de wettelijke verantwoordelijkheden van ouders en verzorgers. De recente rechtszaak bracht aan het licht dat een kind gedurende langere tijd herhaaldelijk was geslagen, met ernstige verwondingen en bewijs van zowel oude als recente wonden tot gevolg. Dit was geen discipline. Dit was misbruik. Geen enkel kind mag bang zijn in zijn of haar eigen huis of leven in angst voor de volwassene die verantwoordelijk is voor hun veiligheid, zorg en bescherming.
Waar de veiligheid van een kind in gevaar is, kan het nodig zijn dat kinderbeschermingsautoriteiten ingrijpen. Dit kan inhouden dat het kind wordt geplaatst bij veilige en verantwoordelijke familieleden, een pleeggezin of, indien nodig, een residentiële zorginstelling. Een dergelijke interventie beschermt het kind en biedt ruimte voor passende ondersteuning om het trauma veroorzaakt door misbruik aan te pakken. Elk kind heeft recht om op te groeien zonder geweld, letsel, vernedering en angst.
Fysieke straffen worden vaak gepresenteerd als discipline, maar dat zijn ze niet. Slaan, stompen, meppen of het gebruik van objecten zoals riemen, stokken, schoenen of andere voorwerpen om een kind te straffen is onaanwaardelijk. Een kind fysiek corrigeren in een vlaag van woede is extra gevaarlijk. Woede kan snel leiden tot buitensporig geweld, letsel en emotionele schade op de lange termijn.
Judicial & Institutional Services en de Court of Guardianship erkennen dat veel ouders en verzorgers zelf zijn opgegroeid met fysieke straffen. Daardoor beschouwen sommigen dit mogelijk als een normale of noodzakelijke manier om een kind te corrigeren en hebben zij wellicht het gevoel dat dit hen geen blijvende schade heeft berokkend. Deze ervaringen worden begrepen en gerespecteerd. Wat veel kinderen echter hielp om uit te groeien tot verantwoordelijke volwassenen, was niet de fysieke straf op zich, maar de aanwezigheid van liefdevolle en betrokken verzorgers die sturing, structuur, consistente grenzen en positieve rolmodellen boden.
Effectieve discipline draait niet om een keuze tussen strengheid en vriendelijkheid; kinderen hebben beide nodig. Zij hebben baat bij duidelijke verwachtingen, consistente consequenties, aanmoediging en positieve versterking binnen een omgeving waar zij zich veilig, gerespecteerd en geliefd voelen. Dat een praktijk bekend is of in het verleden veel werd gebruikt, betekent niet automatisch dat dit de veiligste, meest effectieve of meest gepaste manier is om een kind vandaag de dag te begeleiden.
Fysieke straffen kunnen gedrag op dat moment weliswaar stoppen, maar ze leren een kind niet hoe het emoties moet reguleren, problemen kan oplossen of respectvol kan communiceren. Het kan het vertrouwen tussen een kind en ouder of verzorger beschadigen. Kinderen die herhaaldelijk worden blootgesteld aan harde fysieke straffen, kunnen angst, boosheid en emotionele pijn meenemen naar de adolescentie en volwassenheid.
Daarnaast leren fysieke straffen kinderen dat woede en geweld geaccepteerde manieren zijn om problemen op te lossen. Een kind dat herhaaldelijk geweld ziet ingezet worden om gehoorzaamheid af te dwingen, kan die les meenemen naar huis, school en de bredere maatschappij. Onderzoek heeft aangetoond dat herhaalde blootstelling aan geweld als middel om conflicten op te lossen, het risico op agressief gedrag, moeite met emotieregulatie en latere betrokkenheid bij geweld of strafbaar gedrag kan vergroten. We kunnen niet verwachten dat kinderen conflicten vreedzaam oplossen als er geweld tegen hen wordt gebruikt als correctiemethode.
Opvoeden kan stressvol zijn. Kinderen testen grenzen, maken fouten en reageren misschien niet altijd onmiddellijk op instructies, wat een normaal onderdeel is van de kinderontwikkeling. Veel ouders en verzorgers moeten daarnaast balanceren tussen werk, financiële druk en andere dagelijkse verantwoordelijkheden, wat de opvoeding nog uitdagender kan maken. Soms gefrustreerd of overbelast raken maakt iemand geen slechte ouder; het gaat erebij om hoe die momenten worden beheerd. Ouders en verzorgers worden aangemoedigd om een pauze te nemen wanneer zij zich overbelast voelen, steun te zoeken en een reactie te kiezen die het kind helpt te leren in plaats van schade aan te richten.
Positieve discipline omvat praktische benaderingen zoals: ● Het stellen van duidelijke, leeftijdsspecifieke regels en verwachtingen. ● Het kalm geven van directe instructies en controleren of het kind deze begrijpt. ● Het toepassen van logische en consistente consequenties. ● Het creëren van routines en structuren in huis. ● Het erkennen en prijzen van positief gedrag. ● Het nemen van een korte pauze voordat men reageert bij woede. ● Het luisteren naar het kind en spreken over het gedrag en de impact daarvan. ● Het inzetten van beloningen en consequenties om verantwoordelijkheid aan te leren. ● Het zoeken van ondersteuning wanneer gedrag moeilijk te beheersen is.
Respect moet centraal staan in de opvoeding. Dit betekent dat men tegen kinderen spreekt zonder hen te vernederen, naar hun zorgen luistert, hen corrigeert zonder geweld en laat zien hoe zij conflicten op een gezonde manier kunnen oplossen.
J&IS en diverse instellingen op Sint Maarten bieden het Positive Parenting Support Program aan. Dit programma voorziet ouders en verzorgers van praktische hulpmiddelen om gedrag te beheersen, de communicatie te versterken en veiligere gezinsrelaties op te bouwen. Het ondersteunt ouders bij het stellen van grenzen zonder geweld en het effectiever reageren op de dagelijkse uitdagingen van het opvoeden van kinderen.
Meer informatie over het programma en komende trainingen zal de komende weken met de gemeenschap worden gedeeld.
Het beschermen van kinderen is een gedeelde verantwoordelijkheid. Sint Maarten moet een gemeenschap zijn waar kinderen met zorg worden begeleid, met respect worden gecorrigeerd en tegen geweld worden beschermd.