Aruba verkeert momenteel in een staat van “volledige werkgelegenheid” en economische groei op papier, maar achter deze cijfers schuilt een realiteit die we niet langer kunnen negeren. Als medium observeren wij met bezorgdheid hoe de economie van ons eiland—die in beginsel een instrument zou moeten zijn om het welzijn van de bevolking te dienen—is veranderd in een machine die in de tegenovergestelde richting werkt. Vandaag de dag lijken de nationale prioriteiten ernstig misvormd: belastingopbrengsten voor de overheid en winsten voor investeerders zijn het enige kompas van onze politieke leiders geworden.
De Mythe van Grenzeloze Groei Jarenlang hebben politici van alle gezindten opgeschept over het aantal nieuwe hotelkamers en de recordaantallen bezoekers die onze kusten bereiken. Maar wat offeren we op voor ons toeristisch product? Deze ongebreidelde expansie verlaagt de kwaliteit van de dienstverlening en creëert een onhoudbare druk op ons sociale leven en de arbeidsmarkt.
De noodzaak om de arbeidsplaatsen in te vullen die deze nieuwe hotels genereren, heeft geleid tot een massale instroom van arbeidsmigranten, vaak zonder de nodige screening. Dit verandert niet alleen het sociale weefsel van onze gemeenschap, maar verjaagt ook de trouwe bezoeker die naar Aruba kwam voor de persoonlijke behandeling en de unieke identiteit van onze mensen. Aruba wordt onkenbaar in haar eigen jungle van beton.
Een Eiland Waarvan de Ruimte Opraakt Aruba is geen continent; onze ruimte is beperkt. Het blijven vullen van de stranden, het toestaan van gebouw na gebouw en het verhogen van het aantal auto’s op de weg is geen strategie voor vooruitgang, maar een recept voor sociale verstikking. De fundamentele vraag die onze politici weigeren te beantwoorden is: Voor wie bouwen we? Voor wie regeren we?
Als het argument om meer mensen aan te trekken is om de sociale fondsen te “redden”, moeten we ons afvragen of er geen creatievere en minder destructieve manieren zijn om dit te bereiken. De visie dat “meer mensen gelijkstaat aan meer geld” is een korte-termijn-denkwiijze die onze toekomst op de lange termijn ondergraaft.
Conclusie Een gezonde economie moet groeien in harmonie met de bevolking en moet een eerlijke koopkracht garanderen voor de lokale burger die elke dag hard werkt. Wanneer winst en stemmen de enige talen zijn die onze leiders spreken, blijven de oren gesloten voor de zorgen van de burger.
Het is tijd voor een pauze in deze waanzinnige wedloop. Het is tijd om de kwaliteit van leven van de Arubaan boven het aantal hotelkamers te plaatsen. Als we dit nu niet doen, hebben we straks een eiland vol gebouwen, maar leeg van de ziel die ons groot heeft gemaakt.