Wat er momenteel in de lokale politiek gebeurt, vraagt om onmiddellijke aandacht. Een nieuwe generatie politici, die het echte lijden en de strijd van de Status Aparte-jaren niet heeft meegemaakt, lijkt de autonomie van het land aan Nederland te willen overdragen en het opnieuw te willen koloniseren zoals vóór 1986. Het verschil tussen 1986 en nu is dat Aruba een sterke economie en inkomsten heeft, maar wat als Nederland gaat beslissen over hoe de financiën worden beheerd?
Gaan we terug naar moderne slavernij waarin het land als een slaaf zal werken en het geld werkelijk op Aruba blijft, of krijgt Nederland de macht om te innen en Aruba te geven wat het wil? Zal dit een goede toekomst zijn voor Aruba? We mogen niet vergeten dat Aruba dit verhaal al heeft meegemaakt waarin ons goud naar Nederland ging en Aruba zelf niet van zijn oogst kon genieten. Is dit de richting waarin het bestuur van AVP och FUTURO Aruba duwt?
Politieke verdragen wijzen op de beslissingen die het bestuur van AVP en FUTURO neemt, die lijken samen te werken met de druk vanuit Nederland, inclusief het beheer rond wetsprojecten zoals de Rijkswet HOFA. De vraag die het hele volk zich moet stellen is: wat is het ware doel achter deze samenwerking?
Recente verklaringen en het opvolgen van de plannen van staatssecretarissen tonen een alarmerend politiek verraad. Figuren zoals FUTURO-minister Geoffrey Wever, Gerlien Croes, Mike Eman (AVP), Gevolmachtigd Minister Milly Schwengle, samen met de Nederlandse staatssecretaris Eric van der Burg, worden aangewezen als sleutelfactor die maatregelen doordrukken die de interne soevereiniteit van Aruba kunnen ondermijnen. De standpunten die men hoort lijken erop gericht om “Aruba opnieuw te koloniseren” onder het vooretsel van financiële steun.
Om dit in perspectief te plaatsen: Aruba’s status als autonoom land binnen het Koninkrijk der Nederlanden is geen geïsoleerd geval, maar maakt deel uit van een geselecteerde groep gebieden over de hele wereld die uit een koloniaal verleden kwamen zonder te kiezen voor totale onafhankelijkheid, met behoud van een sterke constitutionele band:
• Binnen het Koninkrijk der Nederlanden: Aruba (1986), Curaçao (2010) en Sint Maarten (2010) — een andere status aparte dan die van Aruba.
• In Vrije Associatie: Cookeilanden en Niue met Nieuw-Zeeland.
• Binnen het Koninkrijk Denemarken: Groenland en de Faeröer.
Evenzo hebben landen op het wereldtoneel, zoals in het Caribisch gebied, Afrika en Azië, gevochten voor hun eigen economische en politieke vrijheid. De pijnlijke ironie is dat, terwijl andere landen vochten om hun autonomie te beschermen tegen externe invloed, het vandaag de lokale leiders van AVP en FUTURO zelf zijn die de deur openzetten om dezelfde vrijheid weg te nemen die Betico Croes heeft achtergelaten voor het volk van Aruba.
Het volk van Aruba moet alert blijven. Interne autonomie is geen cadeau; het is een veroverd recht dat met hand en tand verdedigd moet worden. Vandaag staat de strijd van Betico Croes voor zijn grootste test tegen politieke ambities die het partijbelang boven de toekomst van het vaderland stellen. Aruba’s vlag, zijn florin en zijn toekomst blijven in handen van een volk dat niet kan toestaan dat de offers uit het verleden worden weggegooid voor een valse belofte van financiële verlichting.
De immigranten die ervoor hebben gekozen om op Aruba te komen wonen, moeten zich hier ook terdege van bewust zijn. Meer dan wie dan ook, komende vanuit hun eigen land, moeten zij het verschil kennen tussen leven in een vrij, autonoom land of een gekoloniseerd land. Willen we dit nu voor Aruba? Net zoals zij de vrijheid en autonomie van hun eigen land herinneren en hun vlag eren, is dit ook de steun die Aruba nodig heeft om zijn autonomie te behouden en de vlag en het volkslied vast te houden van Aruba, het land dat zij tot hun tweede thuis hebben gemaakt.