Er is hevige ophef ontstaan rond de directie en het bestuur van het Horacio Oduber Hospital (HOH). Terwijl de hoogste leidinggevende van de instelling schreeuwt om en geld eist voor het dekken van de hoge kosten van medische zorg aan personen zonder legale status, weerklinkt er een sleutelvraag onder de bevolking: wat heeft het management zelf gedaan om beperkingen, betalingsverplichtingen of een proactieve controle in te voeren? Is het eerlijk dat mensen met openstaande ziekenhuisrekeningen een vergunning krijgen om op Aruba te blijven of te werken, of zou van hen geëist moeten worden dat ze eerst hun schuld afbetalen voordat ze een verblijfsvergunning krijgen?
Dit zijn maatregelen die geïmplementeerd kunnen worden. Of blijft de regering-AVP-FUTURO voorrang geven aan ongedocumenteerden, terwijl de oorzaak van de schulden en kosten waar Aruba vandaag de dag mee kampt niet ligt bij degenen die zich aan de regels houden, maar juist bij degenen die de wetten en regels van het land hebben overtreden?
De discussie rondom mensenrechten is verhit, maar velen stellen dat dit recht niet ten koste mag gaan van de burger die keurig aan zijn verplichtingen voldoet. Degenen die hard werken en maandelijks hun AZV-premie betalen, horen niet de financiële consequenties te dragen van een situatie van illegaliteit die uit de hand is gelopen.
Directe vragen aan het bestuur:
- Gebrek aan intern beheer: Waarom hebben de directeur en zijn Raad van Toezicht/Preventie hun ogen gesloten en de schuld laten oplopen zonder een strikt incassosysteem of betalingsgarantie in te voeren vóór of tijdens niet-spoedeisende medische zorg?
- Nul proactieve actie: In plaats van deze gevallen naar behoren te melden bij de overheid of strenge protocollen voor registratie en financiële verplichtingen op te stellen, is het ziekenhuis passief gebleven totdat de rekening een onhoudbaar punt bereikte.
- Onrechtvaardigheid voor de lokale belastingbetaler: Vandaag de dag wordt van de arbeiders van Aruba en de AZV-verzekerden gevraagd om de kastanjes uit het vuur te slepen voor een financieel gat dat zij niet hebben veroorzaakt, terwijl zij erop vertrouwden dat serieuze mensen hun geld naar behoren beheerden. Is dat gebeurd?
Degenen die maandelijks bijdragen aan het openbare gezondheidssysteem hebben ook rechten: recht op een goed gefinancierd ziekenhuis, een goede dienstverlening en een verantwoordelijk bestuur dat de last van administratieve tekortkomingen niet op de schouders van het werkende volk legt. De vraag die blijft hangen is: tot hoelang moet de belastingbetaler blijven betalen voor het gebrek aan visie en daadkracht van de ziekenhuisleiding?
De minister van Volksgezondheid wordt ervan beschuldigd geen geld te geven, maar de minister beschermt juist de burger die zich wel aan de regels houdt tegen het wanbeheer van zowel de ziekenhuisdirecteur, de Raad van Toezicht als de Raad van Bestuur, die hun taken niet naar behoren hebben uitgevoerd.