Ondertussen ziet de bevolking hoe persoonlijke plezier- en prestigeprojecten alle prioriteit en geld krijgen van de Arubaanse regering. Wetten die geen prioriteit hebben—het wettelijk fundament om ons leven, water, land en lucht te beschermen—worden bewust in een kast vergeten.
Er is een structurele achterstand in onze milieuwetgeving. De realiteit is pijnlijk: Aruba ontvangt een structureel bedrag van 20 dollar aan inkomsten van elke toerist die ons eiland bezoekt, maar tot nu toe is er niets naar behoren georganiseerd, geïmplementeerd of geïnvesteerd in de projecten die deze wetten juist zouden moeten ondersteunen. Daarnaast slaapt het parlement en werkt het niet aan wetten voor Aruba, maar aan wetten die wellicht doelen dienen die niet in het voordeel van Aruba zijn.
Er is een gebrek aan visie en structuur bij de huidige regeringsleiders. Er is een duidelijke lijst van fundamentele wetsontwerpen die al jaren liggen te slapen zonder dat het Parlement of de Regering aanstalten maakt om deze te implementeren:
- Wet milieubeheer: wacht al sinds 2012 in de la.
- Waterwet: wacht al sinds 2017 in de la.
- Afvalverordening: wacht al sinds 2019 in de la.
- MER-verordening (Milieueffectrapportage): wacht al sinds 2019 in de la.
Ondanks het feit dat deze wetten al jaren in de ontwerpfase verkeren, kiezen politici ervoor om zich te focussen op het planten van bomen voor propaganda of op zaken die politiek gezien een “goed beeld” (goede indruk) geven, zonder de wortel van het probleem aan te pakken. “Een minister kan een boom planten en daarmee hoop geven. Maar diezelfde minister heeft de plicht om ervoor te zorgen dat er wetten zijn die voorkomen dat ons ecosysteem blijft verdwijnen.”
Toeristengeld stroomt binnen, maar waar gaat het heen?
De scheve verhouding in het huidige beleid is overduidelijk. Hoewel er een gegarandeerd financieel inkomen is via de gelden die bij aankomst van toeristen worden geïnd, worden de structurele investeringen niet misleid naar de meest kritieke gebieden. Kusten zoals Mangel Halto, Baby Beach en het westelijke deel van Aruba staan onder enorme druk door bootverkeer, destructief recreatief gebruik, de ernstige problematiek van afvalwater en een zeer zwakke controle of handhaving.
Echter, in plaats van te focussen op het creëren van structurele normen voor de kwaliteit van water, land en lucht, blijft de gouvernementele focus liggen op persoonlijke plezierprojecten en partijbelangen, waardoor de belangrijkste wetten slechts een formeel stuk papier in een oude lade blijven. De prioriteiten van de AVP-FUTURO-regering zijn fataal.
Een oproep tot legaliteit en niet tot propaganda
Er werd benadrukt dat als deze wetten de komende jaren niet door het Parlement worden aangenomen, dit niet langer een simpele structurele vertraging genoemd kan worden, maar een directe vorm van bestuurlijke nalatigheid tegen de natuur van Aruba en de toekomstige generaties. Milieubescherming is geen gunst, maar een fundamenteel mensenrecht gekoppeld aan het EVRM (Europees Verdrag voor de Rechten van de Mens).
Aruba heeft geen behoefte meer aan mooie beloften of prestigeprojecten om persoonlijke belangen te behartigen. Het volk en de natuur hebben behoefte aan een gestructureerd wettelijk fundament, behoorlijke handhaving en de implementatie van de wetten die al meer dan een decennium verborgen worden gehouden in de kasten van de politieke besluitvorming.