Terwijl het debat over de herfinanciering van de schulden en de samenwerking met Nederland voortduurt, is er een ernstige waarschuwing geuit over de gevolgen van het aanvaarden van een “Rijkswet”. Het belangrijkste argument is dat een wet van dit kaliber superieur is aan onze lokale wetten, zoals een Landsverordening (bijvoorbeeld de huidige LAft), wat de handen van onze vertegenwoordigers in het Parlement voor lange tijd, zo niet voor altijd, kan binden.
De Superioriteit van de Rijkswet en de Rol van Nederland Volgens recente verklaringen tijdens persconferenties wordt uitgelegd dat zodra Aruba in een Rijkswet stapt, we er niet meer uit kunnen zonder goedkeuring van Nederland. Hoewel er “exit-bepalingen” bestaan, wordt het omschreven als een doodlopende weg. Het meest kritieke punt is dat de uiteindelijke beslissing over deze wetten bij de Tweede Kamer in Nederland ligt.
Dit roept diepe democratische vragen op waarbij het land achteruitgaat in plaats van vooruit: Nederland ontneemt de burgers hun macht zonder geldige reden, aangezien Aruba aan zijn financiële verplichtingen voldoet.
- De politici in Nederland zijn degenen die over deze wetten stemmen.
- Het volk van Aruba heeft niet op die politici gestemd, noch hebben zij directe vertegenwoordiging in de Tweede Kamer.
- Bijgevolg is Aruba verplicht te accepteren wat Den Haag beslist, zonder veel ruimte voor protest.
Dit is de koers die de AVP–FUTURO-regering—onder leiding van Mike Eman, Geoffrey Wever en Gerlien Croes—voor Aruba uitzet: een soort “semi-status” vergelijkbaar met de BES-eilanden (Bonaire).
De Onmogelijkheid om Lokaal Veranderingen Door te Voeren Een van de grootste zorgen is dat als een Arubaanse parlementariër in de toekomst een wijziging wil voorstellen in een Rijkswet of een besluit op Aruba, het Parlement van Aruba zelf niet meer de macht heeft om die wijziging zelfstandig door te voeren. Als het Den Haag niet bevalt, wordt het niet veranderd. Hoe noemen we deze modus operandi? Rechtvaardig? Dictatuur over een land waarvan Nederland niet weet wat er leeft? Kolonialisme? Moderne slavernij?
Volgens het Statuut voor het Koninkrijk der Nederlanden (Artikelen 15 tot 18) heeft Aruba het recht om informatie te verstrekken en een voorstel in te dienen bij de Tweede Kamer. De uiteindelijke beslissing ligt echter exclusief in Den Haag. Dit betekent dat lokale parlementariërs, gekozen door het volk, praktisch machteloos staan tegenover deze Rijkswetten. Nu is de hamvraag: “Heeft een parlement zonder macht bestaansrecht?” Als het Parlement alleen bestaat voor de kosten het betalen van salarissen om als “marionetten” van Nederland te fungeren waarom zou het volk van Aruba dan nog de behoefte voelen om op een parlementariër te stemmen?