Aruba blijft een meertalig land, een open gemeenschap die tientallen jaren lang verschillende nationaliteiten heeft verwelkomd die naar ons eiland komen om het te delen. Het mooie van deze dynamiek is dat, hoewel burgers hun eigen land, vlag en geschiedenis van vrijheid herinneren, ze samen leven en vieren met het Arubaanse volk. Politici uit alle hoeken kunnen klappen en speeches geven, maar de centrale waarheid blijft: Aruba is Aruba en heeft gedeeld in de speciale data van vrijheid en autonomie van verschillende nationaliteiten, maar zijn de immigranten op Aruba zich ervan bewust dat Aruba zich in een nationaal gevaar bevindt dat ook hen zal raken?
Nochtans, wanneer we stilstaan bij wat het betekent om vrij te zijn in je eigen land en je eigen beslissingen te nemen, staan we voor een kritieke werkelijkheid. De autonomie waarvan Aruba vandaag de dag geniet, is niet van buiten gekomen; het is veroverd met bloed, zweet en een historische strijd die de bevrijder Betico Croes heeft volbracht. De landen die vandaag hun vrijheid vieren op Aruba en kunnen genieten van de vrijheid van hun land, zien dat Aruba op dit moment vecht om zijn eigen vrijheid en autonomie niet te verliezen. Zijn immigranten zich hiervan bewust?
De weg voor Aruba om zich los te maken van de Nederlandse Antillen was er een vol obstakels. Vóór deze historische prestatie geloofden noch Nederland noch Curaçao in het potentieel van Aruba, met het argument dat de grond niet vruchtbaar was en dat men om iets te krijgen op de knieën moest gaan om iets voor Aruba te bereiken. De Arubaan heeft vele beledegingen moeten verdragen en doorstaan.
De strijd voor autonomie begon vanuit de wieg van AVP en PPA, en de Status Aparte werd veroverd onder het vaste leiderschap van Betico Croes, die tot het einde standhield om te garanderen dat Aruba op 1 januari 1986 een autonoom land kon worden binnen het Koninkrijk der Nederlanden. Het doel was helder: het Arubaanse volk de macht geven om hun eigen financiën te beheren, zichzelf te ontwikkelen en over hun eigen toekomst te beslissen zonder toestemming te vragen. Een land in wiens grond en mensen Nederland in eerste instantie niet geloofde.
Net zoals alle immigranten die Aruba kiezen als hun land en van hun volkslied en vlag houden, moeten zij op dezelfde manier pal staan voor de vrijheid en autonomie van Aruba — de vlag van Aruba vasthouden en het volkslied zingen om in een vrij en autonoom Aruba te kunnen blijven leven.