De resultaten van het recente onderzoek door expert Henk Ferwerda—een studie in opdracht van de Procureur-Generaal (PG) na een code rood-alarm over de stijging van ernstige delicten en de steeds jongere leeftijd van daders—dienen als de blauwdruk van maximale urgentie voor het komende beleid van het land Aruba. Dit rapport, formeel gepresenteerd aan de Universiteit van Aruba, is niet louter een lijst met statistieken; het is een harde klap van de realiteit die laat zien hoe ons sociaal-economisch weefsel begint te haperen en devalueert in georganiseerde criminaliteit binnen onze wijken.
Als het toekomstige bestuur van AVP-FUTURO een ware transformatie wil leiden, mag het deze verontrustende radiografie niet vergeten. Onze jongeren vallen in een diep gat, en de oplossing kan geen dag langer wachten. Je kunt niet alleen maar gebouwen neerzetten en geloven dat dit een positief effect zal hebben op het sociale leven.
De kille realiteit: Kwetsbare wijken en de “Soldier-cultuur”
De data tonen aan dat jaarlijks 1.5% van onze jongeren tussen de 12 en 18 jaar in contact komt met de politie, een cijfer dat vergelijkbaar is met Nederland. Jeugdcriminaliteit op Aruba heeft een naam en een adres. Het is intens geconcentreerd in specifieke wijken: Pos Chikito, Sabana Basora, Cayenastraat, Village, De Vuyst, Madiki, Dakota en Seroe Patrishi. Niet pas sinds kort, maar tegenwoordig meer dan ooit.
In deze wijken, waar veel huishoudens worden gerund door een enkele ouder (alleenstaande moeders die twee tot drie banen moeten combineren om de hoge kosten van levensonderhoud in een op toerisme gebaseerde economie te dragen), laat het vacuüm een gat in het toezicht achter. Er is geen controle thuis, er zijn veel schoolverlaters en er zijn geen gezonde opties voor vrijetijdsbesteding. De straat vult dit vacuüm en brengt het gevaar met zich mee.
Deze jongeren worden in hun zoektocht naar identiteit, respect en snel geld opgezogen door de zogenaamde “Crews” of “Soldiers”—rond de 15 tot 16 actieve groepen die fungeren als een alternatieve gemeenschap waar zij de status en macht vinden die het formele systeem hen heeft ontzegd.
Wapens uit Latijns-Amerika en het Gevaar van Drugs
De delicten zijn geen simpele straatrruzies meer; meer dan de helft van de criminele feiten omvat puur geweld (zware mishandeling, bedreiging en georganiseerde vechtpartijen). Nog zorgwekkender is de normalisering en de criminele toename van vuurwapenbezit, geïmporteerd uit Latijns-Amerika vanwege onze geografische positie, die fungeert als een kwetsbare “hub” voor drugshandel, illegale migratie en smokkel.
Dit blijft niet in de schaduw: deze “soldier-cultuur” en dit machismo worden aangemoedigd, versterkt en verspreid in de vorm van provocaties en directe rekrutering via sociale media. Wanneer deze jongeren de leeftijdscategorie van jongvolwassenen (18 tot 23 jaar) betreden, waarin tweederde van de structurele verdachten wordt geregistreerd bij het Openbaar Ministerie (OM), escaleren de delicten al direct in de richting van georganiseerde misdaad en drugshandel.
De stijgende vrouwelijke factor
Het rapport luidt een speciaal alarm over jonge meiden. In 2024 steeg het aantal vrouwelijke verdachten naar 25% van het totaal. Vaak worden zij bij deze criminaliteit betrokken, hetzij door het faciliteren van wapens/drugs via relaties, hetzij door deel te nemen aan conflicten via sociale media, terwijl tegelijkertijd veel van deze meiden zelf structureel slachtoffer zijn van uitbuiting, verwaarlozing en gendergerelateerd geweld.
Een justitiële keten die naar adem hapt: De uitdaging in KIA
We kunnen om meer repressie vragen, but de huidige justitiële keten staat op het punt van een complete instorting door een gebrek aan middelen en personeel:
· K.I.A. (Korrectie Instituut Aruba): Kampt met een personeelstekort van een verbazingwekkend niveau van 75%, opererend in een verouderde infrastructuur en met nagenoeg nul reële re-integratieprogramma’s om recidive te voorkomen.
· Beperkt beleid: Politie, OM en Reclassering werken met de handen op de rug. Sleutelprogramma’s met veel potentie, zoals het Veiligheidshuis en het HALT-programma, kunnen simpelweg niet worden uitgevoerd vanwege een structureel gebrek aan financiering. Zonder adequate en gecentraliseerde data is het onmogelijk om een effectief preventief beleid te voeren.
De presentatie aan de Universiteit van Aruba was overduidelijk, maar heeft de regering van AVP-FUTURO ondertussen iets gedaan? En/of doen ze iets voor dit systeem? Of praten ze met veel mooie praatjes (“suiker in de mond”) en laten ze het systeem kapotgaan en crashen, om vervolgens op de knieën naar Nederland te gaan omdat ze een LAND niet kunnen of weten te besturen, en niets uit zichzelf kunnen doen als politici in de regering, om zo Aruba stap voor stap nog meer aan Nederland over te dragen, omdat de politici van AVP-FUTURO onbekwaam zijn om een LAND te besturen zoals het hoort voor het volk van Aruba?