Gedurende meerdere jaren hebben toenemende conflicten over het gebruik van de stranden op Aruba geleid tot zorgen binnen de lokale gemeenschap. Hoewel de wet duidelijk bepaalt dat de eerste 10 meter vanaf de kustlijn openbaar eigendom zijn, gedragen veel hotels en restaurants aan het strand zich alsof dit gebied van hen is.
Met palapa’s, strandstoelen en “gereserveerde” zones beperken deze bedrijven de toegang voor het publiek en vragen ze in veel gevallen betaling voor het gebruik ervan. Dit roept niet alleen juridische vragen op, maar ook morele twijfels over respect voor openbare ruimte.
Deze situatie is niet nieuw. Al meer dan tien jaar zijn er herhaaldelijke klachten over het in rekening brengen van palapa’s op openbare stranden iets wat volgens de wet niet is toegestaan. Als hotels en restaurants hiervoor geld vragen, komt dat geld dan werkelijk in de staatskas terecht? Zo niet, dan is er sprake van oneigenlijk gebruik van openbaar eigendom.
Naast het juridische aspect is er een dieper sociaal probleem. Veel Arubanen voelen zich vreemden in hun eigen land. Stranden die vroeger voor iedereen toegankelijk waren, lijken nu vooral voor toeristen bedoeld. De overheid blijft passief, terwijl zij juist haar burgers zou moeten beschermen.
Dit probleem speelt niet alleen op Aruba. Ook op Curaçao hebben hotels geprobeerd om locals de toegang tot stranden te ontzeggen, wat leidde tot protesten en maatschappelijke onrust. Op Curaçao moet je betalen om toegang tot het strand te krijgen.Veel Curaçaoënaars voelden zich hierdoor niet gerespecteerd in hun eigen land.
Op Bonaire was er een vergelijkbare situatie. STINAPA probeerde in het verleden toegangsgeld voor stranden in te voeren, wat leidde tot nationale politieke controverse. Hoewel het plan werd stopgezet, bestaat nog steeds de angst dat buitenlandse investeerders zullen blijven proberen de kust te privatiseren.
Een belangrijke vraag is: zouden Arubanen, Bonaireanen of Curaçaoënaars hetzelfde kunnen doen in Nederland, de Verenigde Staten of Spanje? Zouden zij simpelweg openbaar terrein kunnen overnemen en locals buitensluiten? Het antwoord is duidelijk nee , in die landen beschermt de overheid haar burgers en moeten alle investeerders en immigranten zich aan de wet houden. Waarom zou dat op Aruba anders zijn?
Ook het parlement lijkt niet effectief: er zijn geen zichtbare wetsinitiatieven om Aruba’s natuur te beschermen of kustontwikkeling beter te reguleren. Ondertussen reist minister Geoffrey Wever naar het buitenland om handel te bevorderen, zonder eerst duidelijke wetten op orde te hebben , wat chaos kan veroorzaken op het eiland. Wordt Aruba werkelijk goed bestuurd?
Onlangs weigerde een toerist op Aruba te betalen voor een palapa op een openbaar strand, waardoor het probleem opnieuw in de schijnwerpers kwam te staan. Opmerkelijk genoeg was het geen local, maar een bezoeker die de situatie aan de kaak stelde.
Overheid weten wat er gebeurt, maar ondernemen geen stevige actie. Dit is niet alleen beschamend voor ons land, maar vormt ook een bedreiging voor onze culturele en sociale soevereiniteit. Jarenlang hebben bewoners geprotesteerd tegen deze respectloze praktijken.
Als dit zo doorgaat, verliezen Arubanen geleidelijk hun rechten op hun eigen stranden. Wat ooit een gemeenschappelijke ruimte was, wordt steeds commerciëler en exclusiever.
Het is tijd dat de regering en relevante instanties ingrijpen om openbare stranden te beschermen en ervoor te zorgen dat de wet wordt nageleefd, niet alleen voor toeristen maar vooral voor de lokale bevolking. De stranden zijn voor veel inwoners de enige plek om stress los te laten en te ontsnappen aan mentale en emotionele druk op het eiland.