Tijdens de vergadering van dinsdagochtend over AWSS in het Parlement van Aruba stuurde parlementslid Eduard Pieters van de PPA-fractie een directe boodschap: wanneer de overheid haar basisverantwoordelijkheid niet nakomt, moet het Parlement ingrijpen. Deze kwestie is niet louter een sociale zorg, maar een serieus bestuurlijk probleem dat aantoont dat het systeem niet naar behoren functioneert.
Regels genegeerd, vertrouwen verzwakt Volgens Pieters begint het probleem niet in de wijk, maar bij het proces zelf. Conform het Reglement van Orde moet een verzoek voor een openbare vergadering binnen 30 dagen worden behandeld, maar in dit geval — met betrekking tot AWSS en afvalbeheer — duurde het bijna 9 maanden. Voor Pieters is dit geen simpele administratieve vertraging, maar een gevaarlijk signaal van institutionele nalatigheid. Hij vroeg zich af hoe een land van serieus bestuur kan spreken als de eigen regels niet worden gerespecteerd; immers, elke keer dat het systeem faalt, wordt het vertrouwen van het volk verzwakt.
Wijken betalen de prijs voor inactiviteit De hardste realiteit wordt gevoeld in wijken als Cas Paloma, Ser’i Teishi, Parkietenbos en Simeon Antonio, waar Pieters persoonlijk polshoogte ging nemen om met bewoners te praten en de situatie met eigen ogen te zien. In deze delicate kwestie herhaalt de geschiedenis zich: wederom worden er tijdens de campagne beloftes gedaan, maar concrete oplossingen blijven uit. Het overheersende gevoel is er een van vermoeidheid en frustratie, omdat deze mensen niet om luxe vragen; ze vragen om iets basaals: een overheid die antwoordt.
Politiek vs. Verantwoordelijkheid Pieters maakte duidelijk dat dit geen partijstrijd is. “Dit gaat niet om MEP of AVP, dit gaat om het volk dat lijdt,” benadrukte hij. Tegelijkertijd wees hij op waar de verantwoordelijkheid moet liggen: bij de regering. Gebrek aan actie mag niet worden genormaliseerd of gerechtvaardigd, want besturen is geen keuze, maar een verplichting die voortvloeit uit het mandaat van het volk.
PPA eist actie, geen beloftes In deze context steunde de PPA-fractie de motie die een duidelijk en onmiddellijk actieplan eist. Voor Pieters is dit niet symbolisch, maar noodzakelijk om beweging te forceren. Het volk vraagt niet om meer studies, rapporten of beloftes; zij eisen concrete resultaten die hun realiteit kunnen veranderen. Zonder actie blijven woorden leeg.
Ultimatum: Het geduld van het volk heeft de grens bereikt Tijdens de stemmotivering werd de toon krachtiger. De bewoners van Cas Paloma, Ser’i Teishi, Parkietenbos en Simeon Antonio kunnen niet onbeperkt blijven wachten. Pieters liet weten dat als de regering niet met spoed handelt, het Parlement alles in het werk zal stellen om die oproep niet te negeren. Zijn slotboodschap vatte de situatie onomwonden samen: het volk vraagt niet, het volk eist, en een serieuze regering moet reageren met actie, niet met stilte en mooie praatjes.