Wanneer een kind klein is en huilt, geven we het een speen om het te kalmeren. Het kind raakt er zo aan gewend dat ouders in paniek raken als ze de speen kwijt zijn en er haastig een nieuwe zoeken. Het kind en de speen worden onafscheidelijk, terwijl de ouder tijd wint voor eigen zaken. Maar we weten allemaal dat als een kind huilt, dit is omdat het honger heeft of aandacht nodig heeft, en omdat het niet kan praten, huilt het. Groeiende kinderen moeten huilen; huilen is communicatie om genegenheid en aandacht te zoeken. Wij als ouders moeten achterhalen wat er nog meer speelt.
Tegenwoordig geven veel ouders hun kind een tablet zodat het rustig is, niet “stoort”, en om te laten zien hoe slim het kind is door al op drie- of vierjarige leeftijd met een tablet te kunnen werken. Maar het percentage communicatie en genegenheid daalt. De tijd dat een moeder haar kind uit bed haalde, het wiegde en een liedje zong om in slaap te vallen, is voorbij; het kind speelt nu met de tablet tot het in slaap valt. Vaak huilt het kind omdat het honger heeft of verschoond moet worden, maar de aandacht van de ouders is afgenomen.
Het kind spreekt, maar communiceert niet, omdat er geen tijd is om met het kind te praten; het praat met zijn tablet. Wanneer de batterij leeg is, gooit het de tablet weg; de tablet is de beste vriend. Zonder de tablet vindt het kind geen rust, omdat de tablet de genegenheid van de ouders heeft vervangen. Het kind sluit zich af en kent de tablet door en door, terwijl de ouders vaak niet eens weten welke spelletjes er op staan. Het kind wordt gedigitaliseerd, zonder liefde, zonder communicatie, want een tablet is geen mens.
Nu het kind verder groeit, kopen we een telefoon voor het kind, zodat het kan communiceren met ons als ouders, maar we hebben de deur opengezet naar de rest van de wereld. Tegenwoordig zit alles in een telefoon, en kinderen leren van elkaar. De communicatie die jij als ouder zou moeten hebben, wordt verbroken; het kind sluit zich af omdat het vindt dat in de telefoon alles zit wat het nodig heeft, en het houdt meer van de telefoon dan van wat dan ook.
Bij wie ligt de schuld? Wie heeft wie in de steek gelaten? En wie is zijn verantwoordelijkheid vergeten? Vergeet niet dat een kind een geschenk van God is.
Met vriendelijke groet, Pastor Marcel Balootje.