Tijdens de behandeling van de Landsverordening AIOF in de parlementszaal heb ik een vraag gesteld die ik ook aan u wil voorleggen: Als 10 miljoen florin aan infrastructuur economische groei genereert, wat zijn dan de reële kosten als we niet in onze mensen investeren?
Deze vraag is niet gericht tégen het fonds. Aruba moet investeren—in infrastructuur, in innovatie, in economische groei. Dit is iets wat de MEP steunt. Maar tijdens het debat trok iets mijn aandacht. Als iemand die jarenlang in de zorg heeft gewerkt en gezinnen en jongeren in moeilijke situaties heeft begeleid, kon ik hier niet over zwijgen.
Het symposium dat de vraag veranderde
Een dag voor het debat gaf criminoloog Henk Ferwerda aan de Universiteit van Aruba een presentatie die me is bijgebleven. Zijn boodschap was helder en gebaseerd op onderzoek: Aruba kent een aanzienlijke groep jongeren die opgroeit in kwetsbare omstandigheden. Jongeren die opgroeien zonder voldoende begeleiding, zonder kansen, in wijken waar de sociale en economische druk zwaar weegt.
Zijn conclusie was voor mij geen verrassing, maar moet wel worden herhaald: de oplossing ligt niet in meer repressie, niet in meer gebouwen, niet in meer beton. De oplossing is investeren in preventie, in begeleiding, in onderwijs en in reële kansen voor jongeren die momenteel geen toekomst voor zichzelf zien.
Als iemand die rechtstreeks met verslaving en geestelijke gezondheidszorg heeft gewerkt, weet ik hoe het ontbreken van deze investeringen er in het echte leven uitziet. Niet in statistieken, maar in de gezichten en harten van gezinnen. In gezinnen die te laat om hulp vragen. In jongeren die het verkeerde pad op zijn gegaan, niet omdat ze dat wilden, maar omdat geen enkel systeem hen op tijd heeft bereikt.
Wat de internationale wetenschap aantoont
Het onderzoek van Nobelprijswinnaar James Heckman is een van de meest geciteerde binnen de onderwijseconomie en menselijke ontwikkeling. Zijn conclusie, gebaseerd op decennia van onderzoek, is dat investeren in kinderen en jongeren op jonge leeftijd een hoger economisch rendement oplevert dan vrijwel elke andere vorm van overheidsuitgaven. Het percentage dat dit onderzoek uitwijst, ligt tussen de 7 en 13 procent jaarlijks rendement voor elke florin die vroegtijdig in menselijke ontwikkeling wordt geïnvesteerd.
Dat is geen politieke mening. Dat is economische wetenschap.
Het resultaat van deze investering is niet alleen moreel, het is kwantificeerbaar: minder criminaliteit, hogere participatie op de arbeidsmarkt, betere volksgezondheid en meer sociale cohesie. Op de lange termijn—iets waar de overheid altijd naar op zoek is—levert dit het land meer belastingopbrengsten op. Een gezondere, beter opgeleide en stabielere bevolking genereert meer fiscale inkomsten dan welke investering in infrastructuur dan ook.
Wat Aruba al eerder heeft aangetoond
We praten hier niet over theorie. Aruba heeft zelf de kracht van deze aanpak bewezen. Het Sociaal Crisis Plan, uitgevoerd onder de vorige regering, was precies zo’n structureel antwoord op het soort kwetsbaarheid dat Ferwerda beschrijft. Het plan zette middelen in waar de nood het hoogst was: in de wijken, in gezinnen en in preventie. Het resultaat was reëel en meetbaar.
Dit wil niet zeggen dat beton niet nodig is. Het wil zeggen dat beton alleen niet genoeg is. Wanneer we een fonds van miljoenen florins ontwerpen, is de vraag hoe het geld wordt verdeeld even belangrijk als de vraag hoe er toezicht op wordt gehouden.
Een balans die Aruba moet vinden
Het parlement heeft de AIOF goedgekeurd. De MEP heeft gevraagd om hardere garanties op het gebied van controle en transparantie, iets wat ik blijf steunen. Maar voorbij het technische debat wil ik u het volgende meegeven:
Een land meet zijn succes niet louter aan de kilometers weg die het aanlegt, noch aan het aantal projecten dat het afrondt. Een land meet zijn succes aan wat zijn inwoners kunnen bereiken, aan de kansen die het biedt aan zijn jongeren en aan de waardigheid die het garandeert voor zijn gezinnen.
De meest waardevolle investering die Aruba heeft, zit niet in beton. Die zit in haar bevolking.
Wij zijn vóór het investeringsfonds. Altijd. Maar investeren in infrastructuur zonder dat er tegelijkertijd in mensen wordt geïnvesteerd, is een onvolledige strategie. Deze twee moeten samengaan, want wegen zonder mensen zijn slechts asfalt. En mensen zonder kansen zijn verloren potentieel.