In de politieke en sociale dynamiek van Aruba is een van de gevaarlijkste maar meest subtiele fenomenen die de onafhankelijke ontwikkeling van onze gemeenschap bedreigt, het bewuste creëren van afhankelijkheid van het volk van hun eigen bestuurders. Wanneer een regering haar volk structureel in een financieel en sociaal afhankelijke positie plaatst, creëert zij een asymmetrische relatie waarin de burger zijn recht op zelfbeschikking verliest.
Een regering in een rechtsstaat is er om het ALGEMENE welzijn, de veiligheid en de bescherming van de fundamentele rechten van iedere burger te waarborgen. De relatie tussen de regering en het volk is niet gebaseerd op LIEFDADIGHEID, maar op een wettelijke en ethische verplichting.
Het is de plicht van een regering om ervoor te zorgen dat haar departementen het volk de dienst verlenen die het nodig heeft, en het is niet de bedoeling dat de politicus uit zijn politieke stoel opstaat, de straat op gaat om liefdadigheid te spelen en werkzaamheden verricht die in feite behoren tot de departementen. De regering is verplicht om deze departementen geld en middelen te geven om het volk te dienen. Maar als de regering zelf deze departementen laat verzuimen, kan het departement dan de dienst aan het volk verlenen?
Waarom verlaat de politicus dan zijn politieke bestuursstoel om particuliere handelaren te steunen, en pompt hij volksgeld in particuliere bedrijven in plaats van in zijn eigen ondernemingen, Tegelijkertijd verzuimt hij om zijn eigen overheidsdepartementen te versterken. Kan dit zomaar? Keuren zowel de regering van Aruba als Nederland, en de marionettenparlementariërs in het parlement, goed dat bestuurders van hun stoel stappen, het volk ingaan om met vriendelijkheid te helpen en handelaren op hun stoel laten plaatsnemen? Moet een regering zo bestuurd worden? Noemen we dit goed bestuur van een Land?
Naast deze modus operandi steunt Nederland deze beweging verrassend genoeg ook: “Aruba is goed bezig”. Is Aruba werkelijk goed bezig?, of wat verstaat Nederland eigenlijk onder het feit dat Aruba “goed bezig” is? Is het weggeven van de macht van Aruba in ruil voor een procentuele korting, waarbij de ogen van het volk worden afgedekt met de vriendelijkheid die verpakt is als kolonisatie?
Wanneer een regering zich erop richt om haar burgers te transformeren in passieve ontvangers van bijstand in plaats van in autonome agenten met recht op gelijke kansen, veroorzaakt dit een disbalans in de democratische structuur. Gebeurt dit momenteel op Aruba?
Een volk dat financieel of materieel afhankelijk is van zijn regering, verliest het kritische voordeel om verantwoording te eisen. De angst om de gunst van de regering te verliezen verlamt de publieke kritiek, waardoor men moet kruipen of bedelen achter een regering aan voor iets waar u als burger recht op heeft omdat u belasting betaalt. Of is het volk dit vergeten, of is het verward?
De fundamentele plicht van een regering is het creëren van een gezonde arbeidsmarkt, kwaliteitsonderwijs en een duurzame economie voor iedereen op Aruba, en niet slechts voor een kleine groep en degenen die zij naar willekeur uitkiezen. Wanneer hulp wordt gegeven alsof het een persoonlijk cadeau van de bestuurder is, wordt de structurele verplichting ten onrechte omgezet in een daad van vrijgevigheid. Wij vragen ons af of dit juist is voor onszelf.