Lid van de partij Raiz, Kinsasha Thielman–van der Bliek, spreekt over een belangrijk en zeer actueel onderwerp: voedselsoevereiniteit.
Thielman–van der Bliek legt uit dat voeding veel verder gaat dan alleen weten wat je in de supermarkt moet kopen. Het is belangrijk dat mensen weten hoe ze zelf kunnen verbouwen wat ze eten en hoe ze kleinvee kunnen houden om voedsel op tafel te zetten.
Daarom uit zij haar bezorgdheid over het project van minister Geoffrey Wever van Landbouw, dat volgens haar geen steun biedt aan of stimulans vormt voor lokale ontwikkeling en landbouw.
Thielman–van der Bliek wijst erop dat Aruba, als eiland dat 90% van zijn voedsel importeert, bijzonder kwetsbaar is voor internationale ontwikkelingen. Gezien de huidige wereldwijde conflicten en spanningen noemt zij de situatie alarmerend.
Volgens haar zijn er op Aruba verschillende mensen met kennis over landbouw onder lokale klimaatomstandigheden, zelfs in grond die vaak op een woestijn lijkt.
Thielman–van der Bliek heeft zelf al geruime tijd interesse in deze traditionele kennis en heeft zich verdiept in manieren om haar gemeenschap te helpen begrijpen hoe belangrijk het is om, al is het maar op kleine schaal, voedsel te verbouwen — zelfs als men slechts over een klein stukje grond beschikt.
Dit, benadrukt zij, is essentieel voor onze overleving, zodat mensen in elk geval iets op hun eigen tafel kunnen zetten.
Tijdens de pandemie realiseerden veel mensen zich hoe afhankelijk Aruba is van voedselimport uit bepaalde regio’s. Hoewel dit maar tijdelijk was, liet het zien hoe kwetsbaar de bevoorrading wordt wanneer het transport van voedsel stilvalt.
Ook de huidige mondiale ontwikkelingen zijn zorgwekkend, en daarom, aldus Thielman–van der Bliek, mag Aruba de risico’s van voedselafhankelijkheid niet negeren.
Noodzaak om technologie en experts te importeren voor het Agri-Innovation Park
Het project dat minister Wever via het Departement Sector Primario heeft gepresenteerd, het Agri-Innovation Park, roept volgens haar veel zorgen op.
Behalve dat men ervoor kiest om gewassen te verbouwen die niet passen binnen de lokale culinaire cultuur, moet er ook technologie en expertise uit het buitenland worden ingevoerd om de beoogde moderne kassen te beheren. Daarbij komen nog de onderhoudskosten en benodigde materialen, die niet op Aruba worden geproduceerd en dus eveneens geïmporteerd moeten worden.
Thielman–van der Bliek wijst erop dat er op Aruba pioniers zijn in landbouw en veeteelt die al jarenlang om steun vragen, maar niet worden gehoord.
Bovendien groeit het aantal mensen dat interesse toont in voedselproductie, omdat steeds meer Arubanen het belang inzien van het beschermen van onze voedselsoevereiniteit.
Zij benadrukt dat zelfbeschikking over onze manier van leven van groot belang is.
Een van de belangrijkste stappen om onze soevereiniteit en zelfbeschikking als individu, gemeenschap en land te beschermen, is weten hoe we onszelf kunnen voeden — iets wat alleen mogelijk is als we weten hoe we op eigen grond kunnen verbouwen.
Tot slot stelt Thielman–van der Bliek dat het Agri-Innovation Park zich te veel lijkt te richten op culinaire trends en de horeca voor toeristen, in plaats van op de teelt van groenten die passen bij de Arubaanse keuken en die onze lokale bevolking ondersteunen.