De wet op het investeringsfonds die onlangs in het Parlement van Aruba is behandeld, roept diepe vragen op over de manier waarop men de agenda wil uitvoeren om de implementatie van de Rijkswet HOfA erdoor te drukken en te forceren.
Bij het analyseren van de inhoud van dit voorstel zie je een direct en zorgwekkend verband met de genoemde rijkswet; het is een voorbarige stap waarbij het lijkt alsof men er al van uitgaat dat HOfA een voldongen feit is, terwijl deze wet nog geen door het Parlement goedgekeurde realiteit is.
In de huidige tekst van de wet staat dat een deel van de voeding (voeding) voor dit investeringsfonds moet komen uit de leenfaciliteit (leenfaciliteit) die Aruba alleen kan krijgen als het de Rijkswet HofA accepteert. Hiermee rijst de vraag of het de bedoeling is om de goedkeuring van HofA structureel via een andere wet te forceren.
De hoofdvraag is: Om welke reden wil men deze wet op het investeringsfonds koppelen aan HOfA, als HOfA nog geen realiteit is? Feit is dat de officiële toelichting van de wet, de Memorie van Toelichting, onthult dat het geld dat Aruba aan rente bespaart dankzij de Rijkswet HOfA, rechtstreeks in dit investeringsfonds zal worden gestort. Om deze reden kan deze wet NIET op deze manier worden behandeld, en nog minder worden goedgekeurd. Hier hebben we een groot probleem: Minister Wever wil dat het Parlement dit investeringsfonds goedkeurt, terwijl er al van uit wordt gegaan dat HOfA een realiteit is.
In ons democratisch systeem is het Parlement het hoogste orgaan dat de Regering en de ministers controleert, en niet andersom. Om deze reden kan het besluit van Minister Wever over deze investeringswet niet al in een vroeg stadium gekoppeld zijn aan een Rijkswet die zo cruciaal is dat het Parlement er zelf nog vrij over moet debatteren.
Waarom wil Minister Wever vooruitlopen op de koers die het Parlement moet bepalen ten aanzien van de investeringswet?
Waarom wil de bewindsman uitgaan van de stem van deze zaal door het fonds aan voorbarige voorwaarden te koppelen?
Een aaneenschakeling van een continu gebrek aan transparantie
Gebrek aan transparantie: Het concept van de Rijkswet HOfA is geaccepteerd en verzonden zonder het Parlement de gelegenheid te bieden om bijeen te komen om dit te lezen of te analyseren.
Gebrek aan een solide financiële basis: Men is akkoord gegaan met het concept zonder te beschikken over een structureel en helder zicht op wat het werkelijke bedrag is dat ons land zal besparen.
Negeren van de constitutionele controle: Men heeft de Rijksministerraad de Rijkswet laten behandelen zonder dat het Parlement van Aruba dit document heeft ontvangen om het naar behoren te beoordelen.
Institutionele uitsluiting: De controle is verzwakt toen de vertegenwoordiging van de oppositie uit de Kamer van Koophandel werd gehaald.
Poging tot politieke oplegging: Als dieptepunt pretendeert de wetstekst nu de handen van deze Zaal te binden nog voordat het werkelijke debat is begonnen.
Wat gebeurt er met het investeringsfonds als HOFA niet doorgaat?
Handelen alsof de Rijkswet HOfA al een realiteit is, is een voorbarige stap die ons zorgen baart. Nu is de directe en noodzakelijke vraag aan de bewindsman:
Wat gebeurt er als morgen blijkt dat HOfA niet wordt geaccepteerd?
Wat zal de bestemming van dit investeringsfonds zijn als de hoofdvoeding er niet is?
We kunnen NIET akkoord gaan met een wet waarin parlementaire controle onbestaand is; een wet waarvan de enige agenda is om de implementatie van de Rijkswet HOfA te forceren, door het investeringsfonds aan deze voorwaarde te verankeren. Deze Rijkswet HOfA is niets anders dan dezelfde oude procedures in een nieuw jasje, een structurele poging om het controleniveau van dit wetgevende orgaan te verlagen, wat voor ons volstrekt onacceptabel is.