James Finies maakt aan het volk van Bonaire bekend dat, ter erkenning van de afschaffing van de slavernij in 1863 op de gekoloniseerde Antilliaanse eilanden in het Caribisch gebied, de Bonaire Draft Resolution — mede ingediend door twee Caribische CARICOM-landen — op 10 juni 2026 formeel is ingediend en geregistreerd in het administratieve proces van de 80ste Algemene Vergadering van de Verenigde Naties ter behandeling.
Sinds 1955, toen Nederland Bonaire en de voormalige eilanden van de Nederlandse Antillen van de VN-lijst van Niet-Zelfbesturende Gebieden (NSGT) schrapte, is dit de meest significante constitutionele stap die is genomen met betrekking tot de gekoloniseerde Nederlandse eilanden in het Caribisch gebied.
De Bonaire Draft Resolution, die is opgenomen in het behandelingsproces van deze 80ste Algemene Vergadering, dringt aan op de erkenning dat Bonaire een Niet-Zelfbesturend Gebied blijft onder het VN-Handvest. Het verklaart dat het Koninkrijk der Nederlanden, als de passerende Administratieve Macht van het grondgebied Bonaire, onder Artikel 73 van het Handvest de verplichting heeft om informatie over Bonaire te overleggen. Daarnaast verzoekt het de Speciale Commissie voor Dekolonisatie om de “Kwestie Bonaire” in haar volgende sessie te overwegen en hierover te rapporteren aan de Algemene Vergadering tijdens haar eenentachtigste sessie. De ontwerpresolutie is door het Secretariaat van de Algemene Vergadering van de VN in het systeem geregistreerd, zodat de hele wereld, inclusief de 192 lidstaten van de VN, hier toegang toe heeft via het e-Delegate-systeem.
Wat betekent dit voor Bonaire?
Terugkeer op de lijst betekent dat Nederland verantwoording moet afleggen en aan de Algemene Vergadering van de VN moet rapporteren over de sociale, economische, culturele, politieke en educatieve ontwikkeling van de inheemse Bonairiaanse bevolking, in overeenstemming mit het VN-Handvest en de verdragen die Nederland in 1945 heeft aanvaard en ondertekend. Dit is in de wereldgeschiedenis slechts drie keer eerder gebeurd: in Nieuw-Caledonië in 1986, Frans-Polynesië in 2013, en nu, voor het eerst in dit deel van de wereld, met Bonaire in juni 2026.
Hoe is dit gebeurd?
2003 – 2010: James Finies liet publiekelijk zijn stem horen en verzette zich tegen de verdeeldheid zaaiende en polariserende koers van de politici op Bonaire en de Nederlandse Antillen.
2010 – 2016: Finies gaf zijn carrière en leven als commercieel bankier op om een fulltime, vrijwillige mensenrechtenverdediger te worden op Bonaire en in de gehele Antillen, strijdend voor een referendum en het recht op zelfbeschikking.
2016 – 2026: Nadat de uitslag van het Bonairiaanse referendum van 2015 werd genegeerd, begon Finies aan een internationaal traject van continue bewustwording en lobby-missies in het Caribisch gebied, Centraal- en Latijns-Amerika, Europa en de Verenigde Naties in Genève en New York, strijdend voor de herinschrijving van Bonaire onder VN-bescherming.
De rechtengroep onder leiding van de heer Finies is de enige maatschappelijke organisatie die, consequent en ononderbroken van 2003 tot op de dag van vandaag in 2026, heeft gewerkt om de noodzaak van internationale interventie op Bonaire en de Nederlands-Caribische eilanden aan te tonen en te rechtvaardigen.
Waarom Bonaire?
De bevolking van Bonaire werd onbeschermd en in de steek gelaten door de “CAS”-eilanden toen Curaçao, Aruba en Sint Maarten, samen met Nederland na de ontmanteling van de Nederlandse Antillen in 2010, Bonaire eenzijdig buiten de bescherming van het Statuut plaatsten. De bevolking van Bonaire werd, tegen hun wil en zonder hun toestemming, ingelijfd in de Nederlandse Grondwet, ondergeschikt gemaakt en overgeleverd aan de genade van een externe regering vanuit Den Haag.
In tegenstelling tot Curaçao, Aruba, Sint Maarten, Saba en Sint Eustatius, heeft de situatie op Bonaire zich sindsdien ontwikkeld tot een grote, stille humanitaire crisis. Bonaire bevindt zich in een uiterst kritieke toestand en wordt geconfronteerd met een onmiddellijke demografische en culturele verdringing. De inheemse Bonairianen, die volgens cijfers van het CBS vóór 2010 nog ruim 70% van de bevolking uitmaakten, zijn door geïnstitutionaliseerd beleid systematisch gereduceerd tot minder dan 30% vandaag de dag. Voorspellingen wijzen erop dat zij in minder dan tien jaar, tegen 2035, minder dan 15% van de bevolking zullen vertegenwoordigen. Gelukkig heeft Bonaire een grote diaspora binnen het Koninkrijk. Desondanks lopen de Bonairianen het risico om de komende decennia op hun eigen eiland te verdwijnen als de wereld en de internationale gemeenschap niet ingrijpen om het Bonairiaanse volk te beschermen.