De bekende Arubaanse poëet Ruthy Vrieswijk heeft haar onvrede geuit over de behandeling die haar overleden moeder heeft ontvangen in het ziekenhuis op Aruba. Volgens Vrieswijk was de medische zorg die haar 89-jarige moeder kreeg nalatig, wat uiteindelijk tot haar overlijden heeft geleid.
Als burger heeft Vrieswijk een formele klacht ingediend tegen het ziekenhuis. Volgens haar werd deze klacht pas na meer dan drie maanden behandeld, tijdens een hoorzitting op donderdag 15 januari 2026. Tijdens de hoorzitting waren zes vertegenwoordigers van het ziekenhuis aanwezig, terwijl aan de kant van Vrieswijk slechts een persoon toegang kregen tot de zaal de tweede buiten moest wachten,een situatie die zij als onmenselijk bestempelde.
Vrieswijk gaf aan dat haar belangrijkste reden om haar verhaal openbaar te maken is om te voorkomen dat een dergelijke situatie zich opnieuw voordoet bij andere ouderen. “Ik wil dat onze ouderen met respect en waardigheid worden behandeld,” verklaarde zij.
Volgens Vrieswijk werd haar moeder gedurende haar gehele ziekenhuisopname verwaarloosd, vanaf het begin tot aan het moment van haar overlijden. Hij wees erop dat het na het indienen van de klacht meer dan drie maanden duurde voordat de hoorzitting plaatsvond. Hoewel zij erkende dat de behandeling tijdens de hoorzitting respectvol was, betreurde zij de verwarring, tegenstrijdige data en onduidelijke informatie, die volgens zij ernstige twijfels oproepen over de transparantie van het proces.
Een van de belangrijkste vragen betrof het ontbreken van duidelijkheid over wie de toediening van hoge doses glucose en kalmerende medicatie had goedgekeurd, ondanks het feit dat de patiente al symptomen van dementie of Alzheimer vertoonde. Volgens Vrieswijk kon niemand tijdens de hoorzitting aangeven wie verantwoordelijk was voor deze medische beslissingen.
Tijdens de hoorzitting waren de artsen D.L. aanwezig, maar arts D.T., die dienst had tijdens de ziekenhuisopname van haar moeder, was afwezig. Volgens Vrieswijk bleven hierdoor veel vragen onbeantwoord, waaronder wie verantwoordelijk was voor de dagelijkse opvolging van de patient.
Vrieswijk uitte ook kritiek op de reactie van het ziekenhuis toen het suiker van haar moeder drastisch omlaag ging. Zij stelde dat het verplegend personeel niet goed wist hoe te handelen en herhaaldelijk een arts probeerde te bereiken zonder onmiddellijke reactie, omdat de arts bezet was. Volgens Vrieswijk wijst dit op een gebrek aan teamwork en mogelijk een tekort aan medisch personeel.
Daarnaast sprak zij ongenoegen uit over het gebruik van de term “delier” om haar te beschrijven, een typering die volgens zij onjuist was en niet getuigde van respectvol dokter
Ondanks het verdriet gaf Vrieswijk aan dankbaar te zijn dat er een hoorzitting heeft plaatsgevonden waarin zijn pijn en ervaringen kon delen. Toch benadrukte zij dat “uiteindelijk niemand heeft gewonnen: ik heb mijn moeder verloren en het publiek heeft het vertrouwen in het ziekenhuis verloren.”
Volgens Vrieswijk hebben meerdere burgers zich bij hem gemeld met vergelijkbare ervaringen over de behandeling van ouderen in het ziekenhuis, nadat haar zijn verhaal publiekelijk had gedeeld. Dit heeft volgens haar geleid tot onzekerheid binnen de gemeenschap, waarbij veel ouderen ondanks het feit dat zij AZV-premies betalen nu angst hebben om opgenomen te worden.
Vrieswijk wees ook op de rol van AZV en stelde dat budgettaire beperkingen nooit de kwaliteit van zorg voor ouderen mogen beinvloeden, zeker niet omdat deze ouderen jarenlang hebben bijgedragen. Zij benadrukte dat medische nalatigheid onder geen enkele omstandigheid of het nu gaat om personeelstekorten of burn-out te rechtvaardigen is.
“Er zijn goede artsen en er zijn slechte artsen,” verklaarde Vrieswijk, “maar er bestaat geen enkele rechtvaardiging voor het verwaarlozen van een patient.”
Zij sloot af met een krachtige oproep tot respect en waardigheid voor ouderen. “De belofte van een arts is om te helpen, te genezen en levens te redden zonder discriminatie op basis van leeftijd, ras of gezondheidstoestand,” benadrukte Vrieswijk.
Tot slot gaf Vrieswijk aan dat haar besluit om een klacht in te dienen bedoeld was om alarm te slaan en bewustwording te creëren bij zowel de gemeenschap als toekomstige medische professioneel. “Men moet het beroep van arts niet kiezen voor de titel, de witte jas of het geld, maar uit een roeping van het hart en liefde voor de medemens,” concludeerde Vrieswijk.
