In het kader van het symposium “Bruggen Tussen Generaties” presenteerde de bekende spreker Fredy Gonzales een diepgaande reflectie over de geschiedenis van de slavernij in het Caribisch gebied. Gonzales benadrukte dat het doel van dit symposium is om de gemeenschap te verenigen en te reflecteren op wat er werkelijk is gebeurd in onze geschiedenis, onze oorsprong en het onvervreemdbare recht dat onze kinderen en kleinkinderen hebben om de waarheid over ons verleden te kennen. Slavernij was een systeem dat door overheden werd afgedwongen; hoewel we trots moeten zijn op de nakomelingen die vooruit zijn gekomen, moeten we vandaag de dag naar de realiteit kijken: herhaalt de regering AVP-FUTURO samen met Nederland de geschiedenis van de slavernij in een modern jasje?
Gonzales opende zijn toespraak door te stellen dat deze geschiedenis ons geen schaamte mag brengen, maar juist een gevoel van trots moet geven. Hij legde uit dat hoewel een groot aantal mensen onder dwang naar dit land is gebracht, hun nakomelingen de tegenslagen hebben weten te overwinnen, vooruit zijn gekomen en dat wij daar vandaag de dag de levende getuigen van zijn. “U bent daar het bewijs van, u bent hier,” sprak de spreker tot het publiek. Het vreselijke leven dat de slaven moesten doorstaan en hebben geleefd, mag nooit meer gebeuren; zij hebben gevochten, en vandaag de dag hebben wij dankzij die strijd voor vrijheid een beter leven.
Tijdens zijn presentatie legde Gonzales uit dat de cijfers over de slavenhandel schattingen zijn, aangezien het erg moeilijk is om precies te weten hoeveel mensen tegen hun wil uit Afrika zijn weggehaald. Onderzoekers berekenen echter dat een zeer geloofwaardig cijfer ligt op 12,5 miljoen mensen ($12.500.000$) die werden gevangengenomen over een periode van ongeveer 300 jaar. Deze 300 jaar, die drie eeuwen geschiedenis vertegenwoordigen, was de tijd waarin veel Europese landen actief deelnamen aan deze handel, waaronder Portugal, Spanje, Frankrijk, Nederland en Engeland.
Om een duidelijke definitie te geven van wat een slaaf was in deze historische context, legde Gonzales uit:
“Een slaaf was een persoon die was opgejaagd, ontvoerd, ontvoerd en met geweld verkocht… zonder vrijheid van fysieke beweging, van mening en van juridische bescherming. Hij was geen eigenaar van zichzelf en werd gedwongen om zonder betaling te werken.”
Een van de belangrijkste punten die Gonzales naar voren bracht, is dat slavernij een norm en een formele wet was die werd goedgekeurd door de overheden van die tijd. Hij verduidelijkte stellig dat dit geen goddelijk mandaat of een bevel van God was, maar een besluit genomen door menselijke wezens in overheidsfuncties om de gevangenneming, ontworteling en het transport van mensen uit hun moederland toe te staan.
Dit systeem in Amerika functioneerde omdat mensen uit hun huizen werden gehaald en in schepen werden getransporteerd tijdens lange reizen van twee maanden naar een voor hen volkomen onbekende plaats. Het grootste deel schikte zich hiernaar om hun leven te redden, maar Gonzales memoreerde ook het verzet: veel mensen wierpen zichzelf van de schepen, omdat ze liever verdronken dan in slavernij te leven, terwijl anderen tijdens de overtocht stierven aan ziekte of honger.
Tot slot onderstreepte de spreker een cruciaal aspect dat vaak wordt vergeten: “Niets hiervan was vrijwillig.” Hij legde zelfs uit hoe veel koningen van Afrikaanse stammen aan dit systeem deelnamen en geld ontvingen van de Europeanen om leden van andere stammen gevangen te nemen en geketend te verkopen. Gonzales concludeerde door te herhalen dat de hele structuur structureel werd afgedwongen via de politieke en economische macht van die tijd.
Slavernij was een wettelijk afgedwongen systeem: herhalen we dit verleden in een modern jasje met de HOFA en de coalitie AVP-FUTURO met Nederland?
