Nederland heeft zich onthouden van stemming over de resolutie ingediend door Ghana, waarin slavernij wordt verklaard tot de meest afschuwelijke misdaad tegen de menselijkheid. Het Parlement is gekomen met een motie die in feite Nederland vraagt ons te respecteren en ons als gelijkwaardige partner te behandelen. In de motie wordt voorgesteld om artikel 38 lid 1 van het Statuut te gebruiken om via een Onderlinge Regeling dat respect en die gelijkwaardigheid te regelen. Via een Onderlinge Regeling zouden “procedures moeten worden geschetst over hoe tot besluiten wordt gekomen en hoe criteria worden behandeld bij het bepalen van het koninkrijksstandpunt in internationaal verband.”
Na 5 eeuwen kolonie van Nederland, 5 eeuwen in een relatie van ongelijkheid, het vermaarde aanhoudende democratisch deficit, 7 decennia Statuut voor het Koninkrijk, 5 consensuswetten, een onderlinge regeling die het parlement 9 jaar lang heeft doen zwijgen wat betreft de uitvoering van het Landspakket, het “neppe” excuus van Rutte dat spreekt van een “komma” in plaats van een “punt”, de nog “neppere” vergiffenis van de koning en nu de onthouding van stemming over de VN-resolutie, geloven de parlementsleden van Curaçao nog steeds dat gelijkwaardigheid en respect bereikt kunnen worden bij Nederlandse politici!
Respect regelen via artikel 38 lid 1 heeft geen enkele zin. Respect kun je krijgen en eisen wanneer je een gelijkwaardige partner bent. Als ongelijkwaardige partner kun je nooit respect ontvangen noch eisen. Het Statuut bevat geen enkel artikel dat Curaçao, Aruba en Sint Maarten als gelijkwaardige partners beschouwt.
Artikel 41 zegt:
Lid 1: Nederland, Curaçao, Aruba en Sint Maarten behartigen hun eigen belangen.
Lid 2 zegt: De belangen van het Koninkrijk zijn mede een voorwerp van zorg voor de landen.
Dus het belang van het koninkrijk/Nederland moet ook door elk land worden gediend. Dat betekent dat alles overal kan gebeuren, maar het belang van het koninkrijk/Nederland moet op de eerste plaats worden gezet.
Het Statuut zegt dat voor zaken die Curaçao “raken” of “aangaan” — zoals onder meer wijziging van de Nederlandse Grondwet, Defensie en Internationale Betrekkingen van het Koninkrijk/Nederland — Curaçao moet worden “gehoord”. Gehoord betekent horen. Dit houdt in dat voordat Nederland/het Koninkrijk iets beslist, zij slechts luisteren naar wat Curaçao over de zaak te zeggen of te meinen heeft. Niets meer dan dat. Het besluit van Nederland hangt niet af van het resultaat van het “horen” van Curaçao; het besluit van Nederland staat er volledig los van. Want artikel 5 van het Statuut geeft organen van Nederland de bevoegdheid om internationaal op te treden als orgaan van het koninkrijk. Dus zij spreken ook namens Curaçao.
HET standpunt van Nederland in de Verenigde Naties over de onthouding van stemming geldt ook voor Curaçao. De Verenigde Naties kennen Curaçao niet. Dus Curaçao heeft als Nederlandse kolonie ook afgezien van stemming. Wat Curaçao denkt over slavernij — de meest afschuwelijke misdaad tegen de menselijkheid — telt niet en is niet relevant voor Nederland. Nederland heeft gestemd met het oog op het belang en het imago van Nederland.
De Nederlandse minister van Buitenlandse Zaken weigerde commentaar te geven op de motie. Hij is op de hoogte van de motie, maar vindt dat het niet aan zijn ministerie is om erop te reageren. Wel zegt hij dat de communicatie rondom de “bewuste VN-stemming” beter had gekund. Deze houding van de minister spreekt klare taal.
De reactie die heeft geresulteerd in deze motie van het parlement doet ons denken aan de bekende Calimero. Hij betreurt het dat hij onrechtvaardig wordt behandeld, maar kiest er voor om in de situatie te blijven waarin hij onrechtvaardig wordt behandeld. Hij zoekt geen manier om zichzelf te bevrijden door zich los te maken en uit het onrecht te stappen.
Nederland is blij met de wall-to-wall-motie. Nederland krijgt de bevestiging dat de regering en het parlement van Curaçao het eens zijn met het Statuut, de 5 consensuswetten, de Onderlinge Regeling en de aanwezigheid van de gouverneur. Het enige wat Curaçao wil, is dat Nederland het Statuut volledig naleeft: wanneer iets ons “raakt”, moet men ons horen, en wanneer iets ons “aangaat”, hoor ons dan alstublieft.
Nederland vragen om het standpunt van Curaçao ook naar de Verenigde Naties te sturen is overbodig y klopt van geen kant. Waarom? Nederland spreekt in de Verenigde Naties voor Nederland, Curaçao, Aruba en Sint Maarten. Voor de Verenigde Naties bestaat Curaçao niet; Nederland bestaat als koninkrijk. Het Parlement van Curaçao zet Curaçao voor schut in de ogen van Nederland en de hele wereld. Waar Curaçao voor moet strijden, is niet om Nederland om respect te vragen, maar om te strijden en respect af te dwingen voor een erkende status in de Verenigde Naties, en dat is Onafhankelijkheid. Dan zit je zelf in de Verenigde Naties om je standpunt heel duidelijk naar voren te brengen. Nu spreekt Nederland voor Curaçao in de Verenigde Naties.
Als onafhankelijk land creëren we zelf onze internationale en diplomatieke betrekkingen (zoals gewenst in de motie) en hoeven we niet afhankelijk te zijn van of te bedelen bij Nederland om op internationale platforms zoals de Verenigde Naties te staan. Waarom verkiezen onze politici het om te blijven knoeien binnen het koninkrijk? Een koninkrijk dat in de praktijk gelijk is aan Nederland.
Movementu Kousa Promé
Ellen Maduro-Jeandor