22 september 2026
Volk van Aruba: Vandaag deel ik met u een van de moeilijkste momenten uit mijn leven. Ik ben veroordeeld tot twee jaar gevangenisstraf. Ik respecteer de beslissing van de rechter, maar ik kan deze niet accepteren. Een juridische beslissing is één ding, maar dat die beslissing rechtvaardig en juist is, is iets heel anders.
En vandaag wil ik met u spreken over gerechtigheid. Maar ook over waardigheid, gelijkheid en het recht van Aruba om over zijn eigen toekomst te beslissen.
Gedurende de afgelopen jaren hebben we gezien hoe verschillende Arubaanse politici zijn onderzocht en veroordeeld voor corruptie.
Maar ik wil een vraag stellen: Hoeveel ministers-presidenten of ministers van de Nederlandse Rijksregering zijn er de afgelopen twintig, dertig, veertig of vijftig jaar veroordeeld voor corruptie?
Ik heb niet één enkele veroordeling kunnen vinden… niet één! Betekent dit dat er in Nederland geen corruptie is? Dat in al die decennia geen enkele minister een onregelmatigheid heeft begaan? Dat corruptie alleen bestaat op de Caribische eilanden?
Ik beschuldig niemand zonder bewijs. Maar ik zal evenmin nalaten vragen te stellen over de verschillen tussen onze rechtssystemen.
Want er is een zin die vandaag sterker klinkt dan ooit: “We moeten doen wat zij doen, en niet wat zij ons zeggen te doen.”
In Nederland moet er, om een minister te kunnen berechten voor een bepaald misdrijf begaan tijdens de uitoefening van zijn functie, een besluit zijn van de Regering of het Parlement.
Zo staat het vastgelegd in hun eigen Grondwet!
Maar hier op Aruba is ons verteld dat wij een andere procedure hebben.
Onze rechters worden benoemd bij koninklijk besluit. Ons gerechtelijk systeem maakt deel uit van een gemeenschappelijke structuur binnen het Koninkrijk. En onze vonnissen kunnen reiken tot aan de Hoge Raad der Nederlanden.
Mijn vraag is dus: Waarom hebben zij een speciale constitutionele procedure en wij niet?
Waarom zijn er verschillende waarborgen voor een minister die deel uitmaakt van hetzelfde Koninkrijk?
En waarom kunnen we die verschillen niet bespreken zonder dat onze betrokkenheid bij de rechtspraak onmiddellijk in twijfel wordt getrokken? Ik vraag niet om straffeloosheid, maar ik eis wel gelijkheid. Ik zeg niet dat een politicus boven de wet moet staan. Maar ik zeg wel dat geen enkele burger onder de wet mag staan.
Want er kunnen geen eerste- en tweedejaarsburgers bestaan.
Er kunnen geen eersterangs- en tweederangslanden bestaan.
Gerechtigheid kan geen twee categorieën burgers kennen binnen hetzelfde Koninkrijk!
En daarom herhaal ik: “We moeten doen wat zij doen, en niet wat zij ons zeggen te doen.”
Als constitutionele waarborgen belangrijk zijn voor de Nederlandse ministers, hebben wij ook het recht om effectieve waarborgen te eisen voor de ministers en burgers van Aruba.
En ik wil één ding absoluut duidelijk maken. Ik ben niet tegen Nederland. Ik ben niet tegen het Nederlandse volk. Ik ben niet tegen onze gedeelde geschiedenis.
Ik erken alles wat we samen hebben opgebouwd. Ik erken wat Nederland heeft bijgedragen aan Aruba.
Maar ik eis ook dat Nederland erkent wat Aruba heeft bijgedragen! Ons werk. Onze cultuur. Onze economie. Onze identiteit.
Aruba is niet zomaar een land dat ontvangt. Aruba draagt ook bij! En daarom heb ik altijd de noodzaak verdedigd om onze autonomie te versterken.
Want autonomie betekent niet alleen het hebben van een vlag, een volkslied, een Parlement of een Regering. Echte autonomie bestaat uit het hebben van de macht om over onze eigen toekomst te beslissen.
We kunnen niet spreken van gelijkheid als de fundamentele beslissingen die ons volk aangaan, worden genomen zonder onze daadwerkelijke participatie.
We kunnen niet spreken van autonomie als we niet de volledige capaciteit hebben om over onze eigen zaken te beslissen.
En we kunnen niet spreken van wederzijds respect als er geen gehoor wordt gegeven aan onze zorgen.
Ik wil niet dat Aruba boven Nederland staat. Maar ik accepteer ook niet dat Aruba als minder wordt beschouwd dan Nederland.
Dat is tientallen jaren lang mijn overtuiging geweest. En die overtuiging verandert niet door een gerechtelijk vonnis.
Vandaag ben ik veroordeeld voor handelingen die verband houden met mijn optreden als minister. Voor de beslissingen die ik heb genomen op zoek naar kansen voor Huisvesting, werk en ontwikkeling voor onze eigen mensen. De rechters hebben bepaalde handelingen van mijn bestuur geïnterpreteerd als een strafbaar feit.
Ik respecteer de beslissing, maar ik deel deze niet.
Ik heb mijn publieke leven gewijd aan het dienen van ons volk. Aan het kennen van hun behoeften. Aan het zoeken naar oplossingen voor degenen die een woning, een baan of een kans nodig hadden.
Niet omdat ik corrupt was. Niet omdat ik gestolen heb. Niet omdat ik jezelf bevoordeeld heb. Niet omdat ik gehandeld heb in illegale zaken.
En ik ben van mening dat er argumenten en elementen in mijn verdediging zijn die opnieuw onderzocht moeten worden.
Ik ben hier niet om een privilege te vragen. Ik ben hier om mijn recht op gerechtigheid te verdedigen. Want een veroordeling kan mij mijn vrijheid ontnemen, maar het kan mij niet het recht ontnemen om mijzelf te verdedigen. Het kan mijn politieke participatie beperken, maar het kan niet de decennia uitwissen die ik heb gewijd aan het dienen van mijn land Aruba.
Ze kunnen mij veroordelen, maar ze kunnen mij niet dwingen mijn overtuigingen op te geven. Ik zal tegen dit vonnis in hoger beroep gaan. Ik zal mijn verdediging voortzetten via alle geldende juridische middelen. En ik zal dit proces tegemoet treden met opgeheven hoofd, met waardigheid en met geloof in God.
Ik weet niet wat de definitieve beslissing van de rechters zal zijn.
Maar één ding weet ik zeker: ik zal mijn rechten en de principes waarin ik altijd heb geloofd, blijven verdedigen.
Want het respecteren van de wet betekent niet dat men afziet van het recht om deze in twijfel te trekken. Want het verdedigen van onze autonomie betekent niet dat we tegen Nederland zijn. En want het eisen van gelijkheid betekent niet dat we om privileges vragen.
We willen boven niemand staan. Maar ik accepteer ook niet dat we als minder dan wie dan ook worden beschouwd.
Aruba verdient respect. Aruba verdient gelijkheid. En Aruba verdient een stem te hebben in de beslissingen die zijn toekomst beïnvloeden.
Dat was mijn overtuiging… Dat is nog steeds mijn overtuiging. En geen enkel vonnis zal dat veranderen.
Moge God ons volk zegenen! Moge God onze families zegenen! En moge God Aruba voor altijd zegenen! 🇦🇼