Op Aruba zijn er politieagenten, artsen, psychologen, gezondheidsprofessionals, stichtingen en vrijwilligers die dagelijks werken om levens te redden. Maar volgens parlementariër Eduard Pieters kunnen zij het werk niet alleen blijven doen, zonder de essentiële deelname en betrokkenheid van de regering.
De fractieleider van de PPA legde de nadruk op de mensen die in de frontlinie staan van de strijd tegen verslaving, terwijl de regering zelf nog steeds geen richting of nationaal beleid heeft.
De last ligt bij de professionals Pieters sprak zijn waardering uit voor alle professionals die werken met mensen die afhankelijk zijn van alcohol, drugs en andere verslavingen. Volgens Pieters leveren zij buitengewoon werk, vaak met beperkte middelen en steun. Maar juist omdat zij zoveel offers brengen, kan de regering hen niet langer alleen laten strijden. “We hebben mensen die hun ziel en zaligheid geven om anderen te helpen. Maar de vraag is: waar is de regering?”
Verslaving raakt de hele samenleving Volgens Pieters is verslaving nooit een probleem dat alleen een individu raakt. Het raakt gezinnen, kinderen, wijken, de veiligheid en de volksgezondheid. Daarom kan de oplossing volgens de PPA ook niet uit slechts één ministerie komen. “Verslaving moet worden behandeld als een nationale uitdaging.”
Preventie is de goedkoopste investering Pieters betoogde dat Aruba middelen blijft uitgeven aan het behandelen van symptomen of gevolgen, terwijl preventie wordt onderschat. Elke persoon die in een afhankelijkheid belandt, vertegenwoordigt een menselijke, sociale en financiële kost die veel hoger is dan welke investering in preventie ook. “De slimste investering die een land kan doen, is voorkomen dat een burger überhaupt in die situatie van verslaving terechtkomt.”
De regering moet stoppen met praten en beginnen met actie Voor de PPA-fractie is het niet langer voldoende om te erkennen dat verslaving een probleem is. De regering moet met een nationaal plan komen dat volksgezondheid, geestelijke gezondheid, onderwijs, sociaal welzijn, justitie en de gemeenschap integreert. Zonder coördinatie zal Aruba van crisis naar crisis blijven gaan. Zonder leiderschap zullen professionals een last blijven dragen die niet alleen van hen is.
“We kunnen niet blijven vragen om meer opofferingen van de politie, artsen, stichtingen en vrijwilligers, terwijl de politiek achterblijft.” Voor Eduard Pieters is de belangrijkste vraag niet of Aruba mensen heeft die bereid zijn te helpen. De vraag is of de regering eindelijk het leiderschap op zich zal nemen dat deze urgente situatie vereist.