De huidige discussie gaat niet over hoe een minister haar privésalaris uitgeeft. Het punt is anders: dit betrof een officiële dienstreis goedgekeurd door de Raad van Ministers, en daarom is er een plicht tot transparantie.
Wat de zaak des te relevanter maakt, is dat we nu de bevestiging hebben van het ministerie zelf. In een e-mail van 19 november 2025 bevestigde de Chief of Staff van het ministerie officieel dat de minister “vandaag”, zijnde 19 november 2025, in officiële functie naar Curaçao is vertrokken. De e-mail vermeldt letterlijk:
“Zoals zojuist telefonisch besproken, bevestig ik hierbij per e-mail dat de dienstreis van Minister Croes naar Curaçao, oorspronkelijk gepland van 20 t/m 22 november, met één dag is vervroegd. Minister Croes zal reeds vandaag afreizen naar Curaçao.”
Dat is het ministerie zelf dat bevestigt: dit was een dienstreis, een officiële werkreis. Geen privéreis zoals de minister probeert te suggereren. Haar reis naar Curaçao, oorspronkelijk gepland voor 20 november 2025 met een commercieel vliegtuig, is een dag vervroegd. De minister heeft dus op 19 november 2025 een officiële reis gemaakt in een privéjet.
Wat het volk echter heeft verward, is dat de uitleg van de minister zelf meerdere keren is veranderd. Eerst sprak de minister over een “lift”. Vervolgens zei de minister dat ze de volledige vlucht uit eigen zak had betaald. Daarna insinueerde de minister dat de kosten werden gedeeld. Nu recentelijk heeft de minister openbaar gezegd dat ze een landingsvergoeding (landing fee) van minder dan Afl. 1.000 heeft betaald. Van een “lift” gaan, naar de volledige vlucht betalen, naar kosten delen en naar enkel een landingsvergoeding betalen is dus niet hetzelfde. Elk van deze opties is een andere financiële constructie en ze kunnen niet allemaal tegelijk waar zijn.
Bovendien is een landingsvergoeding niet de totale kosten van een privéjet. Brandstof, bemanning, handling, operationele kosten: wie heeft deze daadwerkelijk betaald? Als de minister enkel de landingsvergoeding heeft betaald, wie heeft dan de rest van de kosten betaald van een in de VS geregistreerd privéjet zonder AOC-certificering?
Artikel III.17 van de Staatsregeling geeft elk parlementslid het recht om vragen te stellen aan ministers. We hebben het absoluut niet over een Parlement dat het privéleven van de minister wil controleren. Het Parlement controleert een officiële reis, bevestigd door de eigen Chief of Staff van het ministerie, die is uitgevoerd in een vliegtuig zonder wettelijke certificering. Dat is parlementaire controle, geen politieke vervolging.
De Bezwaaradviescommissie LAR heeft in haar advies eveneens bevestigd: de minister heeft de wettelijke verplichting om de gevraagde informatie te verstrekken. De commissie heeft het door MEP ingediende bezwaar gegrond verklaard en opgedragen dat de minister moet voldoen aan haar plicht tot transparantie.
Vijf vragen die deze discussie heel snel kunnen beëindigen:
Wie heeft de reis per privéjet zonder AOC aangeboden of georganiseerd voor de officiële dienstreis?
Wat waren de totale kosten van de vlucht?
Hoeveel heeft de minister exact persoonlijk betaald?
Aan wie is de betaling verricht en is daar verifieerbare documentatie van?
Wie heeft de rest van de kosten betaald die de landingsvergoeding niet dekt?
Een heldere en gedocumenteerde beantwoording kan deze discussie in één dag sluiten. Het ministerie zelf heeft bevestigd dat dit een officiële dienstreis betrof. Een onafhankelijke commissie heeft bevestigd dat de minister de verplichting heeft om te antwoorden. Nu is de vraag: heeft de minister de wil om te antwoorden?