We beginnen met een reeks artikelen gewijd aan het onderwijs op Bonaire. Het doel is om de historische ontwikkeling van het onderwijs op ons eiland, de geboekte vooruitgang, de aanhoudende uitdagingen en de mensenrechtenkwesties die Bonaireaanse studenten en gezinnen vandaag de dag nog steeds treffen, te analyseren.
Onderwijs is geen privilege. Het is een fundamenteel mensenrecht dat wordt erkend onder het internationaal recht voor de rechten van de mens, en een van de belangrijkste pijlers voor de sociale, culturele en economische ontwikkeling van welk volk dan ook. Toch onthult de geschiedenis van het onderwijs op Bonaire een realiteit die vaak is gekenmerkt door ongelijkheid, beperkte kansen, vertraagde onderwijsontwikkeling en besluiten die zijn genomen zonder voldoende rekening te houden met de behoeften van de Bonaireaanse bevolking.
Generaties lang zagen Bonaireaanse studenten die op zoek waren naar mogelijkheden voor voorgezet onderwijs zich genoodzaakt om Bonaire al op te jonge leeftijd te verlaten om hun studie te vervolgen. Hoewel de havo uiteindelijk op Bonaire werd opgericht, duurde het daarna nog ongeveer dertig jaar voordat het vwo lokaal beschikbaar kwam. Decennialang werden Bonaireaanse kinderen kansen ontzegd die studenten elders in het Koninkrijk als normaal beschouwden, wat legitieme vragen opriep over gelijkheid en rechtvaardigheid in het onderwijs.
Sinds 2010 valt het onderwijs onder de directe verantwoordelijkheid van de Nederlandse staat. De verwachtingen waren hooggespannen dat Bonaireaanse kinderen eindelijk zouden kunnen genieten van gelijke onderwijskansen als elders. De zorgen over taal, cultuur, identiteit, participatie, gelijke kansen, onderwijsresultaten en respect voor de rechten van Bonaireaanse kinderen zijn echter blijven toenemen.
Deze serie is opgedragen aan de moedige ouders die, na meer dan vijf jaar brieven schrijven, vergaderingen bijwonen en klachten indienen bij scholen, autoriteiten, politici en overheidsinstanties, zich als laatste redmiddel tot de BHRO hebben gewend. De BHRO heeft herbevestigd dat onderwijs een fundamenteel mensenrecht is en heeft zich ertoe verbonden hun strijd voor rechtvaardigheid te steunen via wat bekend is geworden als de Bonaireaanse Onderwijscrisis-zaak.
In deze serie analyseren we de geschiedenis van het onderwijs op Bonaire, het juridische en mensenrechtenkader dat van toepassing is op het onderwijs, de ervaringen van studenten, ouders en opvoeders, en de zorgen die ertoe hebben geleid dat velen de huidige situatie omschrijven als de Onderwijscrisis van Bonaire. We zullen kwesties onderzoeken zoals taal-discriminatie, ongelijke onderwijsresultaten, de rol van het Papiamentu in het onderwijs, culturele representatie in het curriculum, onderwijsbestuur en de mate waarin de onderwijsrechten van Bonaireaanse kinderen worden beschermd.
Het doel van deze serie is om te informeren, te onderwijzen en constructieve discussies aan te moedigen op basis van feiten, geschiedenis en mensenrechtenprincipes. Omdat onderwijs de toekomst van een volk vormt, zullen we analyseren of het onderwijssysteem van Bonaire volledig voldoet aan de behoeften, ambities, taal, cultuur en het potentieel van haar kinderen, terwijl ze tegelijkertijd worden voorbereid op een betekenisvolle deelname aan de economie van het eiland.
De centrale vraag is of de huidige onderwijstrajecten gelijke kansen en waardigheid bieden aan alle studenten, en of ze effectief aansluiten op de werkgelegenheid, de vraag op de arbeidsmarkt en de economische en sociale ontwikkeling van Bonaire op de lange termijn.