Parlementariër drs. Shailiny Tromp-Lee heeft haar diepe bezorgdheid geuit over het patroon van stilte dat het leiderschap van de huidige minister-president kenmerkt. Aruba staat voor reële crises die om duidelijkheid en richting vragen vanuit het hoogste niveau van de regering, maar wat we krijgen is stilte.
“De vraag die veel Arubanen zichzelf stellen is simpel: waar is de minister-president? Niet in het Parlement. Niet in persconferenties. Niet in publieke verklaringen over de crises die het dagelijks leven van onze gezinnen treffen. Deze stilte is niet toevallig; het is een bewuste keuze, een patroon van de heer Eman,” verklaarde Tromp-Lee.
Dit patroon is overduidelijk. In de eerste plaats is de minister-president nooit in de zaal van het Parlement verschenen voor een debat en laat hij formele vragen onbeantwoord. Ook geeft hij in zijn functie geen persconferenties. En wat betreft de drastisch stijgende kosten van levensonderhoud, de constante crisis in het kabinet, de toenemende onveiligheid en de verslechterende crisis in de geestelijke gezondheidszorg… is het enige antwoord wederom stilte.
Over HOFA—een Rijkswet waar de grote meerderheid van ons volk op tegen is, die rechtstreeks indruist tegen onze staatsregeling en waarvan we bijna kunnen zeggen dat we er nooit meer vanaf komen—heeft de minister-president zijn handtekening gezet, maar hij heeft nooit voor zijn volk gestaan om zijn beslissing te verdedigen of uit te leggen. Alweer stilte.
Nu schiet Eman absoluut tekort: “Een minister-president heeft de plicht om met zijn volk te spreken, in het Parlement te verschijnen en te antwoorden wanneer het volk vragen stelt. Dit is geen politieke voorkeur, dit is een morele en constitutionele verantwoordelijkheid,” legde Tromp-Lee met klem uit.
Aruba verdient een leiderschap dat aanwezig is, dat antwoordt wanneer het volk erom vraagt en dat pal staat voor onze autonomie. Een minister-president die zich schuilhoudt voor het debat en niet met zijn volk spreekt, regeert niet. Hij houdt simpelweg een stoel bezet.