Bij onze redactie kwam een klacht binnen over de manier waarop protocollen worden gevolgd wanneer er een ambulance moet worden gebeld voor een familielid dat thuis een epileptische aanval heeft gekregen. De persoon is alleen thuis en niemand in Aruba kan 911 voor hem bellen. Familieleden in Nederland, die bezorgd zijn om hun dierbaren op Aruba, komen in situaties terecht waarin ze Aruba moeten bellen om een ambulance te vragen — maar ze krijgen niet de noodzakelijke hulp. Vanuit Nederland kun je geen 911 bellen, daarom bellen ze IMSAN of het ziekenhuis om actie te ondernemen. Helaas is het antwoord dat ze krijgen op momenten waarop letterlijk minuten tellen voor het leven van een mens, ver onder de maat.
Vanuit Nederland vertelt mevrouw Oduber Bermudes wat zij heeft meegemaakt om het leven van haar broer op Aruba te redden.
De noodsituatie
Op 6 december 2025 hoorde ik dat mijn broer op Aruba op de grond was gevallen en niet reageerde.
Hij was meer dan twintig minuten buiten bewustzijn en in combinatie met zijn epilepsie was dit levensgevaarlijk.
Ik deed wat iemand in een noodsituatie hoort te doen: ik bleef kalm, ik analyseerde wat er aan de hand was en ik nam onmiddellijk actie door de Eerste Hulp IMSAN op Aruba te bellen vanuit Nederland, op een rustige en duidelijke manier.
• Wat ik verwachtte: hulp.
• Wat ik kreeg: een voicemail.
In een noodsituatie mag je nooit een voicemail krijgen.
Elke seconde telt.
Toen ik eindelijk iemand aan de lijn kreeg en de situatie duidelijk uitlegde, was het antwoord:
“U moet 9-1-1 bellen.”
Ik legde duidelijk uit:
• ik ben in Nederland
• 9-1-1 werkt hier niet
• ik heb het adres
• mijn broer reageert niet
• het is een medische noodsituatie
Maar het antwoord bleef hetzelfde:
“Nee. Ik kan dat niet doen.”
De tijd ging voorbij terwijl mijn broer bewusteloos bleef liggen. “Dit telefoontje was niet zomaar een telefoontje. Het was tijd die ik verloor door de situatie uit te leggen en om hulp te smeken, terwijl de patiënt — mijn broer — bebloed op de grond lag.”
Drie gedocumenteerde momenten, één patroon (IMSAN-telefoons)
6 december 2025 — 2 min 47 sec → geen hulp
27 juli 2025 — 2 min 50 sec → geen hulp
14 augustus 2025 — vraag over internationaal noodnummer → nooit antwoord gekregen
Dit is geen losstaand incident.
Dit is herhaling.
En herhaling maakt dit een systematisch probleem.
Mijn boodschap aan de Arubaanse gemeenschap
Beste Arubanen,
Dit gaat niet alleen over mijn familie.
Dit raakt iedereen die een band heeft met Aruba, waar ter wereld je ook woont.
Als iemand op Aruba in levensgevaar is, moet het altijd mogelijk zijn om hulp te krijgen. De plek die je belt mag nooit een belemmering zijn om een ambulance te sturen. Als een dierbare in gevaar is, moet je — waar je ook bent — direct met de juiste dienst in contact kunnen komen.
Waar het protocol stopt, moet de menselijkheid beginnen.
Wat er gebeurt: structurele systeemfouten
Dit was geen fout of misverstand.
Dit is een destructief systematisch probleem.
Patronen:
Vragen van burgers blijven onbeantwoord
Verantwoordelijkheid wordt doorgeschoven
Geen feedback of uitleg
Geen reactie op essentiële informatie
Geen actie wanneer burgers melding maken van gevaar
Dit creëert systematische fouten, systematisch gevaar en systematische schade.
Hoe functioneert het systeem in werkelijkheid?
Wie denkt dat dit iets kleins is, heeft het mis.
Dit is geen lekkende kraan.
Dit is een hele watertank.
Vandaag laat ik alleen de eerste straal zien.
Slotwoord
Dit is niet het einde. Dit is slechts een hoofdstuk.
De andere hoofdstukken komen later.
Dit artikel is gericht aan de gemeenschap, aan de burgers.
Tegelijkertijd zal ik de formele klachtprocedure blijven volgen.
En indien nodig, zal ik dit voorleggen aan de Ombudsman van Aruba.
