Deze editie van de Triennale markeert een historisch moment: voor het eerst wordt de curatie geleid door twee vrouwen — Marta Kowalewska, kunsthistoricus en hoofdcurator van het Central Museum of Textiles, en Bukola Oyebode-Westerhuis, redacteur, onafhankelijk curator en publicist van Nigeriaanse afkomst.
De Triennale van 2025 viert bovendien een bijzonder jubileum: 50 jaar. Een halve eeuw waarin het evenement is uitgegroeid tot een van de belangrijkste mondiale platforms voor artistieke uitwisseling en culturele dialoog.
Onder de opvallende werken bevindt zich Biento di Seit, een nieuw werk dat in opdracht werd gemaakt door het Arubaanse kunstenaarsduo uit Amsterdam: Alydia Wever en Ryan Oduber.
De Triennale — het grootste en oudste evenement dat volledig is gewijd aan hedendaagse textielkunst — wordt officieel geopend op zaterdag 11 oktober 2025 in het Central Museum of Textiles in Łódź, Polen.
Het curatoriale thema voor 2025, “Deconstructie / Recontructie”, weerspiegelt de spanningen en transformaties van de moderne wereld: sociaal, politiek en cultureel. Het nodigt de mens uit om na te denken over de herdefiniëring van normen, identiteit en waardesystemen, en resoneert met een bredere filosofische dialoog.
In deze context wordt deconstructie een manier om de werkelijkheid opnieuw te lezen en ruimte te openen voor nieuwe narratieven.
De 18e Internationale Triennale voor Textielkunst onderzoekt dit thema in een tijd waarin de fundamenten van de hedendaagse samenleving blijven verschuiven, evolueren en worden bevraagd. Terwijl mondiale systemen die eeuwenlang zijn opgebouwd worden ontmanteld en herwaardeerd, verbeelden kunstenaars nieuwe werelden gebaseerd op rechtvaardigheid, verzet en herstel.
Deze editie nodigt uit tot reacties die sociale, ecologische en culturele ontwrichting aanpakken — van de confrontatie met koloniale erfenissen tot het herdefiniëren van gender, kennis en technologie.
Textiel, zowel in vorm als context, raakt het herstelthema door zijn materiaal: het draagt herinnering, past zich aan, scheurt, repareert en heelt — en wordt zo een symbool van veerkracht en transformatie. Een fragment dat geschiedenis, heling en breuk draagt.
In zijn rol van verbinden en ontkoppelen zoeken kunstenaars nieuwe manieren om betekenis te creëren, geïnspireerd door ancestrale kennis, inheemse epistemologieën en een gevoel van verbondenheid dat dominante hiërarchieën uitdaagt.
In een wereld die wordt gekenmerkt door crises, vraagt de Triennale: Kan kunst herstellen wat de geschiedenis heeft gebroken?
Kunnen we ons een samenleven voorstellen zonder controle en verdeeldheid?
De kunstenaars van dit jaar antwoorden met tactiele, gelaagde werken vol herinnering, breuk en vernieuwing.
Textiel als Seismograaf van Verandering
Sinds de oprichting in de jaren zeventig heeft de Triennale van Łódź gediend als een culturele “seismograaf” die diepgaande bewegingen in kunst en samenleving registreert.
In het huidige klimaat van veranderende identiteiten, politieke polarisatie en hernieuwde aandacht voor de geschiedenis van onderdrukking, is textiel opnieuw een krachtig medium geworden om thema’s zoals gemeenschap, herinnering, migratie, de rol van de vrouw en verbondenheid te verkennen.
Als intiem én collectief materiaal biedt textiel een sterke taal om mondiale eilanden van betekenis te verbinden.
Veel werken van dit jaar gebruiken deconstructie en reconstructie niet alleen als artistieke techniek, maar ook als metafoor voor de menselijke ervaring: het opnieuw definiëren van wat ‘thuis’ betekent na migratie, het onderzoeken van veerkracht, heling en inclusie.
Tijdens de officiële opening presenteerde kunstenaar Alydia Wever haar performance “Cunucu di Seit”, een belichaamd ritueel geïnspireerd door Caribische spiritualiteit, migratie en de herinnering aan voorouderlijke grond.
De performance, opgevoerd in de museale ruimte, werd begeleid door een installatie en videokunst, gecreëerd in samenwerking met beeldend kunstenaar en filmmaker Ryan Oduber, die filmde, fotografeerde en meedacht over het concept.
De opnames vonden plaats in de historische kerk naast het museum, wat de spirituele en rituele dimensies van het werk versterkte.
Over het Werk: Biento di Seit
Biento di Seit herverbeeldt de koloniale passaatwinden — de winden die in het verleden tot slaaf gemaakte lichamen over de Atlantische Oceaan vervoerden — als winden van zuidelijke vernieuwing.
Geïnspireerd door Caribische kosmologie, ancestrale herinnering en animistische tradities, vormt het werk een brug tussen Plato’s visie op transcendentie van de ziel en Aristoteles’ idee dat de ziel de kern van het lichaam is.
Getoond als het doorgaan van koloniale architectuur, wordt het lichaam gepositioneerd als drager en archief, een kanaal voor winden die herinneringen door tijd en ruimte vervoeren.
De reflectie van het werk sluit aan bij het quantumwetenschappelijke experiment dat laat zien dat de handeling van observeren de werkelijkheid verandert.
Biento di Seit stelt dat door te getuigen, te herinneren en te vergeven, nieuwe winden van transformatie kunnen ontstaan.
Het is een uitnodiging voor een gedeelde ruimte waar verankering, heling en heroriëntatie kunnen plaatsvinden, waar de vezels van geschiedenis, geest en toekomstverbeelding samenkomen.
