Volgens parlementariër Eduard Pieters zeggen we op Aruba graag dat “kinderen de toekomst van ons land zijn.” Maar als we even stoppen en helder kijken, moeten we een diepere vraag stellen: wat voor toekomst geven we hen werkelijk?
Kinderrechten zijn geen lijst van mooie ideeën op papier. Ze moeten een morele, wettelijke en menselijke verplichting zijn. Het is een sociaal contract tussen de overheid, scholen, de gemeenschap en — het allerbelangrijkst — ouders. Het probleem is dat in de praktijk veel van deze fundamentele rechten niet voor alle kinderen op Aruba worden gegarandeerd, en dat zou ons allemaal zorgen moeten baren.
Kinderrechten: wat betekenen ze écht voor Aruba?
De rechten van het kind — gelijkheid, bescherming, onderwijs, expressie en welzijn — vormen de basis voor het opbouwen van een sterke generatie. Maar op Aruba blijft de uitvoering helaas vaak halverwege steken.
– Onderwijs dat niet aansluit: Kinderen krijgen les in een taal die niet hun moedertaal is, wat leidt tot demotivatie, ongelijkheid en onzekerheid. Theorie en onderzoek tonen aan: als je iets niet begrijpt, raak je niet gemotiveerd. Ons systeem faalt op het meest fundamentele niveau van motivatie.
– Bescherming is niet uniform: Er zijn gevallen van verwaarlozing, misbruik en huiselijk geweld, maar het systeem van signalering en interventie is versnipperd. Er zijn kinderen die naar school gaan zonder eten, zonder hygiëne, zonder uniform, zonder emotionele stabiliteit of ouderlijke betrokkenheid.
– Participatie? Op papier wel, in de praktijk niet altijd. Het Jeugdparlement is een positief voorbeeld, maar buiten dat luisteren we nog te weinig naar de stem van jongeren in beslissingen die hun leven beïnvloeden.
Voldoen Aruba, de overheid en het systeem wel aan hun verantwoordelijkheid?
Kinderrechten zijn een verplichting van de staat — internationale wetgeving waar Aruba zich aan heeft verbonden. Maar de realiteit is dat onze systemen tekortschieten; er is geen robuust nationaal beschermingskader. Dit roept de vraag op: hoe willen we kinderen beschermen als we geen samenhangend systeem hebben?
De sectoren sluiten niet op elkaar aan: onderwijs, gezondheidszorg, politie, maatschappelijk werk — elke instelling werkt op zijn eigen eilandje. Het gebrek aan coördinatie brengt kinderen in gevaar, en het gebrek aan betrokken leiderschap om kinderrechten structureel te bevorderen en te verdedigen is enorm.
En de rol van ons als volwassenen?
Kinderrechten zijn niet alleen een verantwoordelijkheid van de overheid en instanties; het is een verantwoordelijkheid van ons allemaal. Daarom vindt Eduard dat we moeten reflecteren op deze realiteit:
– Ouders doen hun best, maar kampen met problemen: Financiële stress, 2–3 banen, gebrek aan steun en sociale druk zorgen ervoor dat kinderen vaak geen toezicht, affectie of begeleiding krijgen.
– Discipline is geen bescherming: Sommige volwassenen verwarren fysieke straffen nog steeds met opvoeding. Dit is niet het recht van een kind; het is een schending van hun waardigheid.
– De cultuur van stilte: We leren kinderen niet te praten, volwassenen niet tegen te spreken, en “geen schade aan de familie te brengen.” Maar je kunt een kind niet beschermen met stilte — alleen met waarheid.
Eduard Pieters vat het scherp samen:
“Als Aruba in de toekomst gelooft, moeten we in onze kinderen geloven. En we kunnen niet in hen geloven als we hun rechten niet beschermen. De vraag is niet of kinderrechten belangrijk zijn; de vraag is of wij als natie de moed hebben om te veranderen wat niet werkt!”
In een land dat veel praat over vooruitgang, zijn de rechten van álle kinderen nog steeds niet gegarandeerd. Dat moet pijn doen. Dat moet ons waarschuwen. En vooral: het moet ons in beweging brengen om actie te ondernemen.
Press release: PPA